zondag 29 januari 2017

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde (Frankrijk, 1869): 461 blz: Vertaald door Hans van Pinxteren (1991): Uitgeverij L.J. Veen

De Leerschool Der LiefdeEen tijdje terug heb ik van Gustave Flaubert "Madame Bovary" gelezen. Dat smaakte naar meer.

Op aanraden van René van boekhandel Hinderickx en Winderickx heb ik nu zijn tweede grote roman "De leerschool der liefde" gelezen.

Frédéric Moreau, een jongen van gegoede afkomst wordt verliefd op mevrouw Arnoux, de deugdzame vrouw van een losbollige vriend. Hij bestookt haar met liefdesbetuigingen, maar aangezien ze van haar man houdt gaat zij hier niet op in. Hij heeft geluk dat hij een flinke erfenis krijgt zodat hij de grote meneer kan uithangen. Ook krijgt hij nog wat met een courtisane: Rosanette, met wie hij zelfs een kind krijgt.

"De leerschool der liefde" gaat over het leven van Frédéric, en dat met name zijn liefdes. Het boek is erg mooi geschreven, maar de eindeloze liefdesbetuigingen en de traagheid van het verhaal gaan op den duur toch een beetje tegenstaan. Na 200 bladzijden vond ik het een van de beste romans die ik gelezen heb, nu ik het uitheb blijft het steken bij 4 sterren en geef ik de voorkeur aan "Madame Bovary" dat inhoudelijk meer te bieden heeft. De vertaling van Hans van Pinxteren is in een woord prachtig.

   

zaterdag 28 januari 2017

Dvd: Urga

Urga (Rusland, 1991): 112 minuten: Regisseur Nikita Mikhalkov

Urga PosterIn het weidse Mongoolse landschap wonen in een yurt, Gombo en zijn vrouw Pagma, met hun 3 kinderen en een oma.

Op een dag strandt Sergei, een Rus, met zijn vrachtauto vlakbij de rivier. Gombo neemt hem op in zijn yurt en slacht een schaap voor hem.

Gombo wil vrijen met Pagma, maar zij wil niet, zij heeft al 3 kinderen en wil geen vierde. Ze stuurt hem naar de stad om condooms te halen. Gombo gaat met 2 paarden in de vrachtauto naar de stad, waar hij uitgebreid rondkijkt, een fiets en een televisie koopt, maar geen condooms.

Op de terugweg droomt hij van Gengjiz Khan.

De urga waaraan de titel van de film is ontleend is een stok met een lasso eraan waarmee vee wordt gevangen, maar die ook wordt gebruikt om een vrouw mee te vangen.

Toen ik deze film voor het eerst in de bioscoop zag was ik erg onder de indruk. Inmiddels ben ik wel wat gewend, maar bij de derde keer kijken blijft het een mooie film met een inkijkje in een vreemde cultuur.

   

woensdag 25 januari 2017

Dvd: El Bulli: Cooking in progress

El Bulli: Cooking in progress (Duitsland, 2010 ): 108 minuten: Regisseur Gereon Wetzel

El Bulli: Cooking in Progress PosterHet Spaanse driesterrenrestaurant El Bulli in Barcelona was 5 jaar achtereen verkozen tot het beste restaurant van de wereld. Naar verluidt deden 800.000 mensen per jaar een aanvraag om er te mogen eten, terwijl er slechts 8.000 terecht konden.

Ieder jaar sluit El Bulli voor een half jaar zijn deuren. In dat halve jaar gaan chefkok Ferran Adrià en zijn team in het laboratorium op zoek naar nieuwe smaken en gerechten. Na een paar maanden testen worden de gerechten onderverdeeld in gerechten met 1, 2 of 3 sterren.

Het invoeren van nieuwe gerechten in het nieuwe seizoen gaat geleidelijk, eerst krijgen 2 keer 2 personen het nieuwe gerecht geserveerd en daarna steeds meer gasten. Als je gaat eten bij El Bulli krijg je 35 verschillende kleine gerechtjes, een explosie van smaken dus. De film eindigt met een menu van 35 gerechtjes die allen gefotografeerd zijn.

"El Bulli" is een mooie documentaire, je krijgt al zin om er te gaan eten. Helaas is dat niet meer mogelijk, het restaurant heeft definitief zijn poorten gesloten.

 

dinsdag 24 januari 2017

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië (Groot Brittannië, 1959): 358 blz: Vertaald door Tinke Davids (1993): Uitgeverij de Arbeiderspers: Oorspronkelijk uitgever Longmans, Green
 
Small Cover ImageWilfred Thesiger was een Engelsman die opgroeide in Abessinië, het tegenwoordige Ethopië. Al op jonge leeftijd ging zijn hart uit naar de wildernis. Toen hij de kans kreeg om voor de sprinkhanenbestrijding door Saoedi-Arabië te reizen greep hij die met beide handen aan.

"Woestijnen van Arabië" is het verslag van meerdere tochten die Thesiger maakte door de uitgestrekte woestijnen van Saoedi-Arabië in het gezelschap van de Bedu in de jaren van 1945 tot 1950. Thesiger trok met een kleine groep op kamelen de woestijn door en leed vaak honger en dorst. 

Het boek is prachtig geschreven en ik vind het zonder meer het mooiste reisverhaal dat ik ken. Zoals gebruikelijk een aantal citaten om de sfeer van het boek te proeven:

- Ik vond het verontrustend wanneer een Danakil naar me staarde, omdat ik het gevoel had dat hij mijn waarde als trofee taxeerde, ongeveer zoals ik een kudde spiesbokken zou bestuderen om het dier met de langste horens uit te zoeken.

 - In de woestijn had ik een vrijheid gevonden die in de beschaving onbereikbaar was; een leven dat niet gehinderd werd door bezittingen, aangezien alles wat niet hoognodig was, niet meer dan een last was. Bovendien had ik daar een kameraadschap gevonden die onverbrekelijk met de omstandigheden was verbonden, evenals het geloof dat ik daar rust zou vinden. Ik had de bevrediging leren kennen die volgt op ontberingen, en het genot dat voortkomt uit onthouding: de tevredenheid van een volle maag; de weelde van vlees; de smaak van zuiver water; de extase van de overgave wanneer het verlangen naar slaap een marteling wordt; de warmte van een vuur in de kille dageraad.

 - De Bait Kathir waren al even verbijsterd over de manier waarop ik sprak, maar dat weerhield hen niet van het stellen van vragen over "de christenen". "Kenden ze God? Deden ze aan vasten en bidden? Waren ze besneden? Trouwden ze net als moslims, of namen ze gewoon een vrouw als ze daar behoefte aan hadden? Hoeveel bruidsschat betaalden ze? Bezaten ze kamelen? Leefden ze in stammen? Hoe begroeven ze hun doden?"

 - De Bait Kathir slachten vrijwel alle mannelijke kamelenkalven bij de geboorte. Ze leven grotendeels van kamelemelk en hebben geen zin om voer te verspillen aan dieren die daar niets voor kunnen teruggeven.

- In het begin vond ik het leven met de Bedu heel zwaar, en in al die jaren dat ik samen met hen heb gereisd, vond ik de psychische druk steeds moeilijker dan de fysieke inspanning.

- Ik moest nog leren dat geen Bedu bedelen een schande vindt, en dat hij vaak het geschenk in zijn handen bekijkt en zegt: "Is dat alles wat je me geeft?"

- Iedereen hier kende de individuele sporen van zijn eigen kamelen, en sommigen konden zich de sporen herinneren van vrijwel elke kameel die ze hadden gezien. Ze konden in één oogopslag aan de diepte van de afdruk zien of een kameel bereden werd of niet, en of ze drachtig was. Door het bestuderen van vreemde sporen konden ze zien uit welk gebied de kameel afkomstig was.

- De Bedu weten wat een kameel waard is: "Ata Allah" ofte wel "Gods geschenk" noemen ze haar, en het is haar geduld dat het hart van de Arabieren verovert. Ik heb nooit een Bedu gezien die een kameel sloeg of slecht behandelde. De behoeften van de kameel komen steeds op de eerste plaats.

- In de woestijn hebben de Bedu heel weinig nodig om in leven te blijven. Hun kudden voorzien hen van voedsel en drinken, maar er zijn bepaalde dingen die ze niet zelf kunnen maken. Ze hebben stoffen nodig en kookpotten, messen, munitie, af en toe een lading dadels of graan, en zulke eenvoudige luxeartikelen als een handvol koffie of wat tabak.

- Bedu verlangen niet naar gevarieerde maaltijden en eten met vreugde maandenlang tweemaal daags hetzelfde voedsel, dat ze niet naar kwaliteit beoordelen, maar naar kwantiteit.

- Maar we praatten zelden over seks, want hongerige mannen dromen van eten, en niet van vrouwen, en ons lichaam was meestal te moe om geprikkeld te worden.

- Het is kenmerkend voor Bedu om in extremen te vervallen, om óf buitengewoon gul te zijn, óf onvoorstelbaar krenterig, heel geduldig of bijna hysterisch lichtgeraakt, ongelooflijk dapper of zonder zichtbare reden in paniek. Ze zijn van nature ascetisch en ontlenen bevrediging aan de kale eenvoud van hun leven, en versmaden de gemakken die anderen onontbeerlijk zouden vinden. Hoewel ze, bij de zeldzame gelegenheden die zich voordoen, enorme hoeveelheden eten, heb ik nooit een Bedu ontmoet die gulzig was.

- De Arabieren in Abu Dhabi hadden onze kamelen nogal miachtend willen afdoen door ze te vergelijken met de kamelen van hun sjeiks, totdat bin Ghabaisha zich zo ergerde dat hij zei: "De kamelen van jullie sjeiks zijn inderdaad prachtige dieren en beeldschoon. Ik ben een Bedu, ik heb er oog voor; maar er is er niet één onder die de reis had kunnen maken die wij zojuist achter de rug hebben," en zijn toehoorders zwegen, want deze verontwaardigde knaap sprak de waarheid.

- Ik vertelde zelfs niets aan mijn Rashid, want ik had ontdekt dat de beste manier om een verhaal wereldkundig te maken was om het aan één of twee Arabieren te vertellen, op voorwaarde van geheimhouding.

- Ik zal me altijd herinneren hoe vaak ik gedeemoedigd ben door die ongeletterde kamelenhoeders die, zoveel meer dan ik, beschikten over gastvrijheid en moed, uithoudingsvermogen, geduld en luchthartige bravoure. Onder geen ander volk heb ik ooit een dergelijk gevoel van persoonlijke minderwaardigheid gehad.



maandag 23 januari 2017

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook (Verenigde Staten, 2002): 446 blz: Vertaald door Corrie van den Berg en Carola Kloos (2003): Uitgeverij de Bezige Bij: Oorspronkelijk uitgever Henry Holt and Company

De Ongetemde WereldVan alle zeevaarders uit de geschiedenis is de Engelse kapitein James Cook (1728-1779) diegene geweest die de grootste afstand heeft afgelegd en de meeste gebieden heeft ontdekt en in kaart gebracht. Hij deed dat gedurende 3 ontdekkingsreizen van 1768 tot 1779.

Tot de gebieden die hij ontdekte hoorden onder andere Nieuw Zeeland en Hawaï. Veel van de kaarten die hij heeft gemaakt waren zo nauwkeurig dat sommigen ervan tot ver in de 20e eeuw gebruikt werden. Cook stierf in 1779 na een incident met de plaatselijke bevolking in Hawaï.

In "De ongetemde wereld" vinden we een korte biografie van de reizen en de prestaties van James Cook, aangevuld met de reizen van Tony Horwitz met zijn maat Roger die naar plekken gaan waar Cook ook is geweest, plekken aan land welteverstaan.

Ik vind het een prachtig boek met zeer veel citeerbare uitspraken, beter geschreven dan "De gelukkige eilanden" het boek dat Paul Theroux schreef over zijjn reizen door de Pacific.

Hier een aantal citaten om de smaak te pakken te krijgen:

- "Op een schip zitten is hetzelfde als in de gevangenis zitten," merkte Samuel Johnson wijsgerig op, "maar met kans op verdrinking."

- In de achttiende eeuw stierf soms de helft van de scheepsbemanningen aan scheurbuik. En gezien het tijdsverloop van de ziekte werden veel zeelieden er ongeveer gelijktijdig door getroffen, zodat er opeens veel zieken aan boord waren. En dus vormde deze ziekte net zo'n grote belemmering voor exploratie als de gebrekkige middelen die de zeelui tot hun beschikking hadden voor het berekenen van de lengtegraad waarop ze zich bevonden.

- De Engelsen onthaalden de Tahitianen op westerse spijs en drank en dronken met hen op de gezondheid van Zijne Majesteit. "Hij imiteert voortdurend onze manieren," schreef Banks over een van de hoofden, "en houdt mes en vork al behendiger vast dan een Fransman in jaren zou kunnen leren."

- Robert Louis Stevenson verzuchtte later wanhopig: "Ik heb niet zo veel op met Tahiti. Het is voor mij een soort oord halverwege het leven van wilden en de beschaving in, met de nadelen van beide, zonder de voordelen."

- Toen de Engelsen de volgende dag opnieuw aan land kwamen, zagen ze mannen op de andere oever van de rivier een schrikaanjagende dans uitvoeren. "Met Regelmaat van Links naar Rechts en Omgekeerd springend," schreef luitenant-ter-zee 2e klasse John Gore, "hieven Ze Hun Wapens, trokken met hun Mond, Staken hun Tong uit en Lieten het Wit van hun Ogen Zien, Begeleid door luid hees gezang, naar mijn mening Bedoeld om Elkander Aan te Moedigen en hun Vijanden te Intimideren."
Dit was de eerste Europese beschrijving van de haka van de Maori's, een agressieve dans die populair is geworden door het nationale rugbyteam van Nieuw Zeeland, dat de haka voor elke wedstrijd uitvoert.

- Ondanks de verhalen over kannibalisme waarmee de schepelingen van de Endeavour thuiskwamen, geloofde niet iedereen in Engeland aan de waarachtigheid daarvan. Geen van hen had immers met eigen ogen gezien dat Maori's een mens opaten. Tijdens Cooks tweede reis werd echter elke twijfel weggenomen. Een scheepsofficier kocht een vers hoofd (voor twee spijkers), nam het mee aan boord en vroeg aan een Maori die op bezoek was of hij het vlees wilde proeven. "Hij stemde uitermate verheugd in," schreef Charles Clerke, die prompt een deel van het hoofd roosterde en de man aanbood. Hij "verslond het allergulzigst en likte vol verrukking een ½ dozijn keren zijn vingers af."

- "Ze slapen net zo lekker in een hutje of zelfs in de open lucht als de Koning in zijn Paleis op een Bed van dons," schreef Cook later over de Aborigines.

- Cook voegde hier in zijn dagboek de zin toe: "Mijn ambitie voert me niet slechts verder dan ooit iemand is geweest, maar zo ver als volgens mij een mens maar kan gaan."

- "Hier hebben ze de houding: "Eerst kom ik, dan mijn familie, dan mijn dorp en Niue komt helemaal achteraan." De mensen hier zeggen: "Jij hoeft me niet te vertellen wat ik moet doen, ik heb het recht om te doen wat ik wil.""

- Een diplomaat zei: "Ze willen wel toerisme, maar ze weten niet zeker of ze wel toeristen willen."

- "Ze zeggen dat Cook niet kon zwemmen. Ik denk dat een schip waarvan de kapitein niet kan zwemmen in goede handen is. Hij zal het niet laten zinken, denk je wel?"

- Zoals Nelson zei: "Alleen zij die met de zee te maken hebben kunnen Cook naar waarde schatten ..."

- Charles Clerke merkte in Hawaï nog iets anders op: een "contraptie om jezelf mee over het Water te transporteren, die we nog nooit hadden gezien". Hij beschreef het als een dunne plank van twee à drie meter, in de vorm van een papiersnijder. "Daar gaan ze schrijlings op zitten, dan gaan ze plat op hun borst liggen, peddelen met hun Handen en sturen met hun Voeten." De Hawaïanen bereden hoge golven op die planken; ze noemden hun sport he'e nalu, op de golven glijden- tegenwoordig bekend als surfen.

 

zondag 22 januari 2017

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast (Frankrijk, 2009): 204 blz: Vertaald door Pieter van Oudheusden (2010): Uitgeverij Oog & Blik en de Bezige bij: Oorspronkelijk uitgever Dargaud

Op aanraden van een vriend en van collegablogger Teunis Bunt heb ik het eerste deel van deze vierdelige Graphic Novel gelezen.

Polza, een dikke Russische man van 38 jaar oud zit opgesloten en wordt ondervraagd. Terwijl hij ondervraagd wordt heeft hij het over de Blast, een allesoverheersende ervaring, waarschijnlijk zoiets als een psychose. Polza vertelt over zijn leven, waarom hij is gaan zwerven.

De tekeningen in het boek zijn in grijstinten, behalve die waarin sprake is van de Blast, daarbij komen felle kleuren naar voren.

Hoewel ik de tekeningen erg mooi vind, doet het boek als geheel me niet zoveel.
Hier de besprekingen van Teunis van Blast 2, Blast 3 en Blast 4

  

zaterdag 21 januari 2017

Uit eten in Houten: Italiaans restaurant Coco pazzo

Dinsdag 11 januari heb ik met een vriend gegeten bij Coco pazzo in Houten in het kader van de AH-restaurantactie.

We waren al om 16.40 uur in het restaurant en de keuken was nog dicht. We kregen wat brood met pesto, roomboter, wat vleeswaren en 2 olijven (8). Als drank had ik 2 glazen versgeperste jus (10) en mijn compagnon had 4 glazen rode wijn. Daarnaast hebben we veel gratis kraanwater gedronken.
Vanwege de actie kregen we het tweede driegangenmenu a 37,50 euro gratis.

Voorgerecht was een zeebaars met versiersels (9).

We kregen een tussengerecht: snoekbaars met risotto (9), waarvoor we maar liefst 27,50 euro extra moesten betalen.

Hoofdgerecht was een wild zwijnfilet (9) met wat gnocchi en groenten.

Als toetje een gemarineerd stukje ananas met wat kokoscake en kardemonijs (9).

Het eten was lekker, maar de porties waren klein (ik heb uiteindelijk 3 sneden brood gegeten) en de prijs was fors: 45 euro en dat met de AH-actie. Zonder actie moet je voor hetzelfde geld eigenlijk nog beter kunnen eten.

donderdag 19 januari 2017

I.E. Babel: Verhalen

I.E. Babel: Verhalen (Rusland, 1913-1938): 505 blz: Vertaald door Froukje Slofstra (2013): Uitgeverij van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

Russische Bibliotheek - VerhalenCollegablogster Bettina heeft een mooi stuk geschreven over "De rode ruiterij" een serie verhalen die op blz 203 tot 332 van dit volledig werk staan.

Babel heeft niet heel veel gepubliceerd, dit ene deel van de Russische bibliotheek bevat alle verhalen die van hem bekend zijn. Waarschijnlijk is er door de Russische geheime dienst nog wel het een en ander aan verhalen vernietigd na zijn arrestatie.

Wat Bettina schrijft over "De rode ruiterij" geldt zonder meer voor heel deze bundel. De verhalen zijn geschreven door een soldaat in dienst van het Rode leger en in strijd met de Witten (= de niet bolsjewieken). Veel wordt verteld over het geweld dat een oorlog nu eenmaal met zich mee brengt, afgehakte ledematen, kogelwonden, dode paarden, maar ook prachtige natuurbeschrijvingen.

Ik vind het prachtige verhalen, een beetje in navolging van Tsjechov en ze zijn bovendien in schitterend Nederlands vertaald door Froukje Slofstra. Warm aanbevolen!

 

dinsdag 10 januari 2017

Blogpauze

Ik heb me voorgenomen om eens een tijdje niet te bloggen. Om te kijken hoe het bevalt om niet te bloggen en ook om te bedenken of ik verder wil gaan met mijn blog en zo ja in welke vorm. Al mijn lezers tot dusver bedankt. Misschien tot later, Erik

donderdag 5 januari 2017

Uit eten in Heerlen: Italiaans restaurant Bella Sera

Gisterenavond ben ik met een vriendin uit eten geweest bij Bella Sera in Heerlen. Zij had me getrakteerd.

Helaas schonken ze geen kraanwater zodat we gedwongen waren 2 dure flessen mineraalwater van 0,75 liter a 5,50 euro te kopen. Zelf zou ik het restaurant dan al bijna weer verlaten maar mijn vriendin vond het geen probleem.

Als bijgerechtje kregen we 4 sneetjes stokbrood met kruidenboter (6,5).

Vooraf was een erg lekkere vissoep met flinke brokken vis erin (9).

Hoofdgerecht een eenvoudige lasagne bolognese (7) met een salade met gegrilde groenten (8,5).

Toetje was een grand dessert met een bolletje ijs, tiramisu, creme caramel, chocolademousse en pannacotta (8).

Het eten was goed, maar niet bijzonder. We hebben wel een gezellige avond gehad.


zondag 1 januari 2017

Een gelukkig nieuwjaar!

Nu de oliebollen op zijn, wens ik al de lezers van mijn blog een gelukkig nieuwjaar! Dat 2017 mag brengen wat je ervan hoopt.