woensdag 28 december 2016

Een nieuwe wasmachine

Vandaag heb ik een nieuwe wasmachine gekocht. Mijn oude wasmachine (een Zanker gekocht voor 1400 gulden in oktober 2001) deed het na 15 jaar trouwe dienst opeens niet meer. In al die 15 jaar tijd heb ik daar nooit enig omkijken naar gehad, een keer een jaar of 3 geleden heb ik het filter schoongemaakt en dat was alles. Hij werd dan ook niet erg intensief gebruikt, in een eenpersoonshuishouden kom ik uit met zo'n 6 wasbeurten per maand.

Vandaag had ik een vriend met een auto op bezoek en besloten we om naar de BCC te gaan in Utrecht voor een nieuwe wasmachine. We hebben eventjes zelf rondgekeken en toen heb ik me laten informeren door de adviseur van de winkel. Het werd een Zanussi, kosten 399 euro. De fabrieksgarantie was 2 jaar, ik heb er voor 95 euro een extra garantie bijgekocht voor 5 jaar extra. In die tijd wordt bij niet goed functioneren alles kosteloos gerepareerd of vervangen. Verder waren er nog 25 euro aanvullende kosten voor bezorging, het de trap opsjouwen, de machine aansluiten aan een trekschakelaar en de oude machine mee terug nemen. Al met al ben ik met 520 euro klaar, dat is bij een minimale leeftijd van 7 jaar minder dan 7 euro per maand. Het lijkt mij een goede deal.

Hopelijk gaat de nieuwe wasmachine net zo lang mee als de oude en ook zonder klachten.
Hij wordt zaterdag bezorgd.

dinsdag 27 december 2016

Dvd: Brief encounter

Brief encounter (Groot Brittannië, 1945 ): 83 minuten: Zwartwit: Regisseur David Lean

Brief Encounter PosterIn een stationsrestauratie komen een vrouw (Laura) en een man (Alec) elkaar toevallig tegen.

Zij heeft een vuiltje in haar oog en hij is arts en verwijdert het vuiltje. Ze nemen afscheid en er lijkt niets aan de hand.

Maar de volgende donderdag komen ze elkaar weer tegen en ze spreken wat af. Zo begint een romance tussen twee mensen die allebei gelukkig getrouwd zijn. De vraag is hoever ze hierbij gaan.

"Brief encounter" is een absolute topfilm die iedere filmliefhebber minstens eenmaal gezien hoort te hebben. Een van de grote films allertijden!

  

zaterdag 24 december 2016

Uit eten in Utrecht: Syrisch restaurant Syr

Vanavond heb ik met een vriend en zijn vriendin gegeten bij Syr aan de Lange Nieuwstraat.

Ze hadden geen verse jus, dus heb ik om een kan water gevraagd bij het eten. Die kwam, erg leuk met wat munt en wat granaatappelpitten erin.

Voorafje een soort chips met hummus (6).

Als soep had ik de groentensoep met crême fraiche (8).

Als voorgerecht, gefrituurde spierinkjes (8), makreel tartaar (7), hummus in bladerdeeg (6), falafel (8) en wat ingemaakte komkommer (7).

Hoofdgerecht was gegrilde tarwe, die ik niet te eten vond (5), gevulde kip, heel raar gekruid (6), tuinbonen (7) en lamsvlees met warme yoghurtsaus (8).

Als toetje had ik rijstpudding (7).

Als eindcijfer kom ik op net iets minder dan een 7 uit, maar eigenlijk vond ik dit eten zonde van mijn geld. Na positieve reacties van mijn vriend en van Manon van Vers had ik (veel) beter verwacht. Het is duidelijk, wat mij betreft geen aanrader.

vrijdag 23 december 2016

Dvd: Atanarjuat

Atanarjuat (Canada,): 161 minuten: Regisseur Zacharias Kunuk

Atanarjuat Poster"Atanarjuat" is een speelfilm over het leven van de Inuit, de oorspronkelijke bevolking van het Noordpoolgebied.

Twee broers: Amaqjuaq en Atanarjuat krijgen ruzie met de gemene Oki over wie met de knappe Atuat mag trouwen. Oki vormt met twee vrienden een bende van drie en is niet geliefd, reden waarom Atuat met Atanarjuat trouwt hoewel ze eigenlijk door haar vader aan Oki beloofd is. Deze twist vormt de kern van de film.

 "Atanarjuat" bevat prachtige beelden van het poollandschap en heeft ook indrukwekkende muziek. Wat mij betreft een van de beste films van dit milennium!

  

dinsdag 20 december 2016

Jaaroverzicht 2016

Afgelopen jaar heb ik wederom niet zo heel veel gelezen: zo'n 50 boeken. Maar wat zat er veel moois tussen!

Allereerst de boeken die ik nog niet eerder had gelezen:
Het boek  van het jaar en een gedeeltelijke herlezing was Hans Christian Andersen "Sprookjes en verhalen".
Het mooiste nieuwe boek dat ik heb gelezen was: Carolijn Visser: Selma
Het grootste leesproject van het afgelopen jaar was Karl Ove Knausgard: Mijn strijd: een roman in 6 delen met 3500 blz over het leven van de schrijver.
Op aanraden van Tony Mallone heb ik van Yukio Mishima de vierdelige serie "De zee der vruchtbaarheid" gelezen.
Een nieuwe ontdekking was Eric de Kuyper: "Aan zee", jeugdherinneringen aan het strand in Oostende. Ook heb ik genoten van twee graphic novels: Barbara Stok "Toch een geluk", over de alledaagse dingen in haar leven en Roz Chast "Kunnen we het niet over iets leukers hebben" over de zorg van een vrouw voor haar hoogbejaarde ouders.

Ik heb vooral veel van mijn favoriete reisverhalen herlezen, maar eerst de andere boeken:
- Marcel Proust "Op zoek naar de verloren tijd deel 2: In de schaduw van de bloeiende meisjes", een van de mooiste delen van de cyclus wat mij betreft.
- Herodotus "Verslag van mijn onderzoek", van de vader van de geschiedschrijving, met name over de Perzen en de oorlog tussen de Grieken en de Perzen.
- Gustave Flaubert "Madame Bovary", beroemde roman over een overspelige vrouw.
- Michel Faber "Lelieblank, scharlaken rood", roman over een prostituée in Londen rond 1870 op zoek naar een beter leven.
- Marjane Satrapi "Persepolis", graphic novel van een jonge vrouw die opgroeit in Iran.
- René Goscinny & Jean-Jacques Sempé "De kleine Nicolaas", mijn favoriete kinderboek over eeen klein jongetje en zijnn vriendjes.
- Stephane Heuet "Een liefde van Swann 1 en 2, Combray en in de schaduw van de bloeiende meisjes 1 en 2", prachtige verstripping van het meesterwerk van Proust
- Roald Dahl "De schat van Mildenhall", over de vondst van een schat van Romeins zilverwerk door 2 boeren.
- Edmund White "Marcel Proust", goed geschreven korte biografie.

Ik heb heel wat van mijn favoriete reisboeken herlezen:
- Ernest Shackleton "Zuid", het verhaal over de mislukte Zuidpoolexpeditie van 1914-1917
- David Quammen "Het lied van de Dodo", eilandbiogeografie en over de vraag waarom soorten die op eilanden voorkomen sneller uitsterven dan soorten op het vasteland.
- Alfred Russel Wallace "Het Maleise eilandenrijk", over een reis van 8 jaar (1854-1862) door Indonesië.
- Gerard Monnink "Met fiets en tent naar de Oriënt", een fietstocht door 2 Twentenaren naar Palestina in 1936-1937.
- Bernard Magnouloux "Travels with Rosinante". een 5 jaar durende fietstocht rond de wereld.
- Carolijn Visser "Tibetaanse perziken", over een reis naar Tibet.
- V.S. Naipaul "Terug naar India", over zijn 3e reis naar India.
- Norman Lewis "Stemmen van de oude zee", over een verblijf van 3 zomers van de schrijver in een klein vissersdorpje aan de Spaanse Middellandse zee kust.
- Bernard Olliver "Verre voetreis", over een voettocht door Turkije.
- Paul Theroux "De gelukkige eilanden", over een lange reis door de eilanden van de Pacifische Oceaan.

Ook heb ik een aantal prachtige fotoboeken bekeken:
- August Sander "People of the 20th century", portretten van Duiters vooral tijdens de jaren van de Weimarrepubliek.
- Reuel Golden (red) "Around the world in 125 years", foto's uit de archieven van National Geographic.
- Leonard Freed "Another life", overzichtscatalogus van het werk van de Amerikaanse fotograaf.
- Richard Avedon "Performance", foto's van kunstenaars.
- Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz "Bystander", een geschiedenis van de straatfotografie.

Kortom, een mooi leesjaar!

zondag 18 december 2016

Mijn favoriete films: een lijstje van de meest interessante films en televisieseries die ik gezien heb sinds het begin van mijn blog

Hieronder een lijstje van de films die ik de afgelopen 2½ jaar met 5 sterren heb gewaardeerd, met de meest favoriete bovenaan.

Heimat (bestaande uit Heimat 1, Heimat 2, Heimat 3, Heimat 4, Die andere Heimat) (Duitsland, 1984-2013): ongeveer 62 uur: Kleur en zwartwit: Regisseur: Edgar Reitz
Heimat is ongetwijfeld de meest indrukwekkende serie films die ik ooit gezien heb. De films vertellen het verhaal van de familie Simon in het fictieve dorpje Shabbach in de Hunsruck. Het is een geweldig familieverhaal tegen de achtergrond van de Duitse geschiedenis.

The life collection (bestaande uit Life on Earth, The living planet, The trials of life, Life in the freezer, The private life of plants, The life of birds, The life of mammals, The life in the undergrowth) (Groot Brittannië, 1978-2005): 0ngeveer 60 uur: Geregisseerd en ingesproken door David Attenborough
The life collection bestaat uit een geweldige serie natuurdocumentaires met spectaculaire beelden en deskundig commentaar van Attenborough.

The General (Verenigde Staten, 1926): 78 minuten: Zwartwit: Regisseur Buster Keaton
The general speelt zich af tijdens de burgeroorlog in de Verenigde Staten en is wat mij betreft de beste stomme film die ik ken en een van de beste films ooit.

La vie d'Adèle (Franrijk, 2013): 3 uur: Regisseur Abdellatif Kechiche
Film over een opgroeiende jonge vrouw in een Franse stad en haar eerste liefde. Prachtige coming of agefilm.

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche
Prachtige film over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en als droom heeft om een vis en couscous-restaurant te beginnen. De film geeft een prachtig inkijkje in de Algerijnse cultuur.

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu
Rauw realistisch drama over een doodzieke man dat zich afspeelt in Barcelona.

Breaking the waves (Denemarken, 1996): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier
Liefdesdrama over de Schotse Bess, afkomstig uit een streng religieus dorp die trouwt met Jan, arbeider op een boorplatform.

Shoah (Frankrijk, 1985): 9 uur: Regisseur Claude Lanzmann
Indrukwekkend verslag van de Holocaust aan de hand van interviews met overlevenden: joden, omstanders en Nazi's. Deze documentaire zou iedereen gezien moeten hebben.

War and peace (Groot Brittannië, 2016): 6 uur: Regisseur Tom Harper
Prachtige eigentijdse verfilming van het boek van Tolstoj, mooi om te zien en geweldig geacteerd.

Raise the red lantern (China, 1991): 124 minuten: Regisseur Zhang Yimou
Film over een vrouw die als concubine wordt uitgehuwd aan een rijk man. Geeft een fascinerend inzicht in de oude Chinese maatschappij.

Boyhood (Verenigde Staten, 2014): 158 minuten: Regisseur Richard Linklater
Een jongen wordt 12 jaar lang gevolgd voor een film over zijn leven van zij 6e tot en met zijn 18e jaar.

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger
Indrukwekkende documentaire over een boer in Normandië die gedurende vier seizoenen wordt gevolgd.

The bridges of Madison County (Verenigde Staten, 1995): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood
Liefdesgeschiedenis tussen een rondtrekkende fotograaf (Eastwood) en een huisvrouw (Meryl Streep).

Wallace en Gromit and a matter of loaf and death (Verenigde Staten, 2008): 30 minuten: Regisseur Nick Park
Iedereens favoriete kleianimatie over een uitvinder en zijn hond die ditmaal belanden bij een moordmysterie.

The Yusuftrilogie (bestaande uit Egg, Milk en Honey) (Turkije, 2007-2010): 5 uur: Regisseur Semih Kaplanoglu
Levensverhaal van een Turkse dichter die opgroeit in een klein dorpje. Het is een film vrijwel zonder dialogen en zonder muziek die zeer goed weergeeft hoe het is om in een klein dorpje op te groeien.

Être et avoir (Frankrijk, 2003): 101 minuten: Regisseur Nicolas Philibert
Documentaire over een klein dorpsschooltje op het Franse platteland.

Into the wild (Verenigde Staten, 2007): 140 minuten: Regisseur Sean Penn
Verhaal over een jongen die afgestudeerd is aan de universiteit en besluit om een grote trektocht te maken

The salt of the Earth (Duitsland, 2014): 104 minuten: Regisseur Wim Wenders
Portret van het leven en werk van de Braziliaanse fotograaf Sebastiao Salgado.

The graduate (Verenigde Staten, 1967): 101 minuten: Regisseur Mike Nichols 
Romantische komedie over een jongeman die een relatie krijgt met zijn oudere buurvrouw en vervolgens verliefd wordt op haar dochter. Met prachtige muziek van Simon and Garfunkel.

Shackleton (Groot Brittannië, 2002): 204 minuten: Regisseur Charles Sturridge
Film over de legendarische reis van Shackleton van 1914-1917 met als doel om Antarctica over te steken.

Overigens vind ik alle dvd's die ik op mijn blog heb besproken de moeite van het kijken waard!


vrijdag 16 december 2016

Uit eten in Utrecht: Restaurant Gare du Sud

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij Gare du Sud. Terwijl ik op haar wachtte nam ik een glas versgeperste jus d'orange (10) en een broodje met gezouten roomboter (9). De ober zette alvast een fles kraanwater op tafel.

Het menu bestaat uit een keuze van kleine gerechten die elk ongeveer de omvang van een voorgerecht hebben à 11 euro per gerecht. Er werd ons geadviseerd 3 à 4 gerechtjes te bestellen.

Omdat mijn vriendin vegetarisch is kozen we voor die gerechten, met de bedoeling elk gerecht te delen.

Als eerste gang hadden we de gepofte aubergines die een beetje flauw smaakte (7), verder een kaasplankje dat op zich goed was (9), maar waarvan de porties aan de kleine kant waren.

Tweede gang was een voortreffelijke fluweelzacht smakende pompoensoep met mascarpone en Hollandse garnaaltjes (10), helaas ook een wat kleine portie.

Derde gang was wat geroosterde groenten met geitenkaas (9) en een pasta met venkelsalade (9).

Als toetje had ik de crême brulée met ijs van limoen (9) en mijn vriendin de chocoladetaart.

Al met al hebben we goed gegeten, maar gezien de prijs en gezien het feit dat de chef de cuisine afkomstig is uit Karel V en een Michelinster had, hadden we toch iets beter verwacht. Voor hetzelfde geld kun je in Utrecht beter eten, bijvoorbeeld bij C'est ca, de Vaartsche Rijn, Cantina di David, Jasmijn en ik, om er een paar te noemen.

donderdag 15 december 2016

Carolijn Visser: Selma

Carolijn Visser: Selma (Nederland, 2016): 284 blz: Uitgeverij Augustus

SelmaIn 2008 ontmoette Carolijn Visser Greta en Tseng Y Tsao (Dop) tijdens de pauze van een lezing die ze gaf in Castricum.

Ze vertelden over hun Nederlandse moeder Selma, die in 1950 had besloten met hun vader mee te gaan naar China. Gedurende de jaren die volgden leerde Carolijn Visser broer en zus Tsao beter kennen.

In 2012 gaven zij Carolijn de brieven ter inzage die hun moeder vanuit China naar hun grootvader in Nederland had geschreven. Deze brieven vormen de basis van het boek "Selma" samen met de verhalen van haar kinderen Greta en Dop.

Het boek begint in 1966 als Selma na een lange reis naar Nederland terugkeert naar Peking. Ze merkt hoe de situatie verslechterd is.

Selma was geboren in 1921 en heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met haar vader Max Vos ondergedoken gezeten. Haar vader hertrouwde met de vrouw bij wie hij ondergedoken was.

Na de oorlog gaat Selma in Cambridge studeren en daar ontmoet ze de Chinees Chang Tsao. Ze krijgen 2 kinderen: de oudste, een zoon heet Dop en de jongste, een dochter Greta. Ze emigreren naar Hong Kong en later naar China waar Chang Tsao een belangrijke partijfunctionaris is.

Het verhaal van Selma en haar gezin wordt verteld vanaf 1957 tot aan haar dood in 1968, met een korte epiloog over haar kinderen die in 1974 naar Nederland verhuisden.

Selma was de enige Nederlandse vrouw die tijdens de grote gebeurtenissen in China zoals de grote sprong voorwaarts (1960-1962) en de culturele revolutie (1966-1974) in Peking leefde. Aanvankelijk hebben ze het redelijk goed, mede door de vooraanstaande positie van Chang en haar buitenlandse afkomst. Later wordt het steeds minder totdat ze vanaf 1966 allerlei vernederingen moesten ondergaan en Selma en Chang kort na elkaar stierven.

Ik vind "Selma" een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Carolijn Visser. Het boek is met veel empathie voor de hoofdpersonen geschreven, het leest erg prettig en er is gedegen onderzoek voor het boek verricht. Vooral het gewone dagelijks leven is mooi beschreven. Een van de allermooiste boeken uit het Nederlands taalgebied die ik ken! "Selma" kan zich zondermeer meten met andere klassiekers over China zoals Jung Changs "Wilde zwanen" en het boek van Li Zhisu "Het privé-leven van voorzitter Mao".

Een aantal citaten:
- Als Selma thuiskwam, werd ze op de verschillende binnenplaatsen beleefd gegroet, maar niemand kwam zomaar langs voor een praatje of vroeg haar op de thee.

- In de zomer van 1956 had Mao Zedong intellectuelen en studenten opgeroepen de Communistische Partij te bekritiseren in een poging hen meer bij het landsbestuur te betrekken. "Laat Honderd Bloemen Bloeien" heette de campagne. Er kwam echter zoveel kritiek los, dat Mao het als een aanval op de partij ging zien. Wie zich had uitgesproken, werd gestraft. In 1957 werd een half miljoen mannen en vrouwen gevangengezet of verbannen naar afgelegen gebieden, soms voor een periode van wel twintig jaar. ... Elk bedrijf, elke instelling of instantie werd geacht ongeveer 5 procent van zijn werknemers als schuldigen te ontmaskeren. Zij konden zich hiertegen niet verweren, verloren hun baan, hun woning, hun verblijfsvergunning voor de stad Peking en werden op het platteland tewerkgesteld. Altijd zou het verschrikkelijke stigma "rechts element"in hun dossier blijven staan en hun gezinnen werden samen met hen in het ongeluk gestort.

- Selma mocht deze buitenlanders niet. Ze vond hen te extreem in hun politieke overtuigingen. Onder buitenlandse vrienden die ze vertrouwde noemde ze hen de ""200 percenters".

- Selma vertelde over het taleninstituut. In haar lessen mocht ze alleen exacte Engelse vertalingen van Chinese politieke teksten gebruiken. Straks spraken haar studenten een onbegrijpelijk soort Engels, voorspelde ze, maar als ze iets in die richting zei, werd haar de mond gesnoerd door Chinese collega's of haar eigen studenten. Volgens hen moest een buitenlandse taal een "bruikbaar gereedschap in de klassenstrijd" zijn. Allemaal goed en wel, vond Selma, maar het belangrijkste was toch wel dat de mensen begrepen waar je het over had.

- Selma vroeg haar vader om leerboekjes Engels op te sturen. "Hier is ook wel materiaal maar dat begint met: "I love Chairman Mao". En gaat verder met: "I want to build the revolution." Terwijl ik het daar wel mee eens ben, wil ik toch liever dat mijn kinderen in Engeland een kopje thee kunnen bestellen."

- Jiang Qing en haar getrouwen gebruikten het moment om een "socialistische zuivering van de kunst" te ontketenen. Schrijvers en kunstenaars moesten voortaan putten uit de wereld van arbeiders en boeren en niet meer uit het "feodale" verleden. De Chinese klassieken over keizers en krijgsheren hadden een verderfelijke invloed. De Culturele Revolutie moest daar iets aan doen.

- Onder leiding van Lin Piao was het Rode Boekje samengesteld, een bundeling van citaten van Mao. Het was sinds kort gebruikelijk om het altijd bij je te hebben en zichtbaar een hoek uit je broekzak te laten steken.

- De docent werd geslagen, Sterke jongens trokken de armen van het slachtoffer naar achteren en duwden het hoofd naar beneden. De "vliegtuigpositie" werd dat genoemd.

- Het grootste probleem voor Dop was niet eens dat hij bijna nooit een krant in handen kreeg, want wat er werkelijk gebeurde stond daar zelden in. Voor het echte nieuws moest je in Peking zijn. Je moest bij vrienden en kennissen langsgaan, luisteren naar hun geruchten en daaruit zelf verschillende mogelijke scenario's samenstellen.

 


dinsdag 13 december 2016

Dvd: The graduate

The graduate (Verenigde Staten, 1967): 101 minuten: Regisseur Mike Nichols

The Graduate PosterBenjamin Braddock (Dustin Hoffman) is net afgestudeerd en vraag zich af wat hij nu verder wilt gaan doen.

Op een feestje ter zijner ere vraagt de oudere buurvrouw Mrs Robinson (Anne Bancroft) hem om haar naar huis te brengen. Daar probeert ze hem te verleiden. Ben gaat erop in en krijgt een relatie met zijn buurvrouw.

Hij ontmoet ook haar dochter Elaine en wordt verliefd op haar. Hij vraag haar ten huwelijk, maar de ouders zijn uiteraard tegen.

"The graduate" is een verrukkelijke film, wat mij betreft een van de beste uit de jaren 60 en heeft als bonus de fantastische muziek van Paul Simon en Art Garfunkel.

De laatste 5 minuten van de film zijn een waar hoogtepunt.

   

maandag 12 december 2016

Dvd: Paul dans sa vie

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger

Paul Dans Sa vieIn het westen van Normandië woont de 75-jarige boer Paul Bedel.

Samen met zijn 2 zussen runt hij een boerderij volgens de aloude methode. Hij heeft wel een oude tractor en een oude maaimachine, maar verder doen zij het meeste met de hand.

Gedurende een jaar, vier seizoenen lang worden Paul en zijn zussen gevolgd bij hun werk op de boerderij. Er gebeurt van alles: de koeien worden gemolken, aardappelen gezaaid, mest over het land verspreid, touw gemaakt, boter gekarnd en de kippen gevoerd.

Al met al krijgt de kijker een zeer goed inzicht in waar het bij het boerenleven om draait. Een pracht van een documentaire die ik al zo'n 5 keer heb gezien! Verbijsterend is dat op IMDB maar 88 mensen deze prachtige film hebben gezien.

  

zondag 11 december 2016

Dvd: Breaking the waves

Breaking the waves (Denemarken, 1995): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier

Breaking the Waves PosterIn een Schotse plattelandsgemeente woont Bess McNiell (schitterend gespeeld door Emily Watson).

Zij wordt verliefd op Jan, een arbeider op een olieboorplatform. Tegen de wil van de streng religieuze gemeente in trouwt zij met hem.

In het begin zijn ze zielsgelukkig met elkaar, maar dan slaat het noodlot toe. Jan raakt zeer ernstig gewond bij een ongeluk op het boorplatform en beseft dat hij nooit meer met Bess zal kunnen vrijen.

"Breaking the waves" is onderverdeeld in 7 hoofdstukken en een epiloog die steeds beginnen met een foto van een weids panorama met bijpassende muziek.

Emily Watson speelt de sterren van de hemel als de gelovige Bess en ook Lars van Trier is in topvorm. Zowel van Watson als van van Trier heb ik nooit meer zo'n goede film gezien.

 

vrijdag 9 december 2016

In memorian: Peter van Straaten



Als je mij vraagt wie mijn favoriete hedendaagse kunstenaar is, dan kom ik al gauw uit bij Peter van Straaten. Tot nog toe heb ik maar een keer geblogd over een boek van hem: "De jongen en zijn boom", maar aangezien ik meer dan 30 boeken van hem thuis heb staan zal daar nog wel verandering in komen.

Peter van Straaten werkte met Oost-Indische inkt en maakte prachtige pentekeningen, waarbij hij de schaduwpartijen lichtjes arceerde. Voor het parool heeft hij 40 jaar lang iedere dag een tekening gemaakt.

Kenmerk van Peter van Straaten is ook dat hij zijn tekeningen altijd van een typisch onderschrift voorziet. Ik herinner me een tekening van hem waar een voetbalkeeper treurend voor zijn doel staat, met als onderschrift: "10-0, als jij ze allemaal gehouden had, dan hadden we gelijkgespeeld".

De tekeningen van Peter van Straaten bevatten altijd de nodige humor. Peter van Straaten hield ervan om mensen te observeren en schetste hun eigenaardigheden genadeloos. Alle albums van Peter van Straaten zijn de moeite waard om hun tekeningen, maar er is er eentje die ik nog speciaal wil vermelden.

Dat is natuurlijk "Aanstoot" een album met licht erotische tekeningen waarbij koppels in allerlei standjes worden gadegeslagen door toevallige omstanders. Erg humoristisch. Mij lijkt het ook erg leuk om uitgaande van de tekeningen in dit album foto's te maken van de betreffende situaties.

Een leuke anekdote: een vriend van mij (destijds was hij bijna 80) kwam bij een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter van Straaten in Bergen op Zoom samen met zijn vriendin. De erotische tekeningen hingen in een achteraf zaaaltje waar bijna iedereen zich voor schaamde om er naar te kijken. Mijn vriend en zijn vriendin hadden het rijk vrijwel alleen.

Jammer dat Peter van Straaten niet meer onder ons is!
De foto aan de bovenkant van het artikel is gekopieerd uit de Volkskrant van vandaag.

donderdag 8 december 2016

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante (Frankrijk, 1988): 206 blz: Uitgeverij The Oxford Illustrated Press

Travels with Rosinante by Bernard Magnouloux"Travels with Rosinante" is het verhaal van de ongelooflijke tocht die de Fransman Bernard Magnouloux maakte op de fiets rond de wereld tussen 10 mei 1981 en 7 januari 1987, waarbij hij 77.000 km aflegde en zo'n 50 landen bezocht.

Magnouloux begon zijn monstertocht met een tocht van een half jaar door Zuid-Europa en Noord-Afrika, vervolgens doorstak hij Afrika in de lengte: van Caïro naar Kaapstad, een vlucht naar Buenos Aires, langs de Andes naar Mexico.

In Mexico onderbrak hij zijn tocht gedurende een jaar om in Frankrijk geld te kunnen verdienen om zijn tocht af te kunnen maken. Vervolgens fietste hij door de Verenigde Staten en Canada, vloog van San Fransisco naar Hong Kong en fietste door China, Tibet, Nepal en India naar Pakistan waar hij het vliegtuig naar Istanbul nam.

Het laatste stuk was opnieuw door Griekenland en Zuid-Europa naar huis. Zijn tocht kostte in totaal slechts zo'n 25.000 gulden.

Natuurlijk maakte Magnouloux van alles mee gedurende zijn tocht: problemen bij douanekantoren, problemen met de fiets, aanvallen van tsee tsee vliegen, een beroving, enorme gastvrijheid vrijwel overal, ontmoetingen met collegafietsers.

Zoals gebruikelijk geef ik weer een aantal citaten:

- In Asterix the legionary, I remembered, it said that the stronger the army, the worse it's food. If that is the case the Sudanese army must be pretty weak: it's food was delicious!

- "Now, I have to warn you, the area is infested by lions and, last week, a local cyclist was eaten alive. If you don't believe me, you can go to Chipata morgue and ask to see his remains: by that I mean the bicycle, which the lion couldnt eat." At that he smiled, but instantly resumed his serious mask. "If you persist in your foolish enterprise, I shall give you good advice. In case you meet a lion, you'll have to salute it in the Chichewa way: you must kneel down, clap your hands and say "Mulibwanji", which means "How are you?". If the lion answers "Nilibwino", which means "I'm fine, thank you and you?" you're OK, but if the lion doesn't answer, then you'd better pedal very fast!"

- The chief was teaching me other words of Chichewa (just in case the lion spoke first), when the women brought some more n'sima. With it came a plate in which, because of the dark, I could only just discern long black things.
"Now in your honour, we will have a dessert," said the chief.
"Oh yes, and what is it?"
"It's a local delicacy. These are rats, help yourself to one!"
I couldn's believe I had heard correctly until I brought the long black thing up to my face. It was indeed a rat! Complete with skin and tail, bones and insides, head and ears and teeth; dead, yes, but complete! Were they making fun of me? Me, a rich European being fed by poor Africans, was I being made to feel ashamed?
A glance around persuaded me this was not a joke: the men were sharing the rats. Being the guest, I was the only one to have an entire animal...
Because I have always been a diplomat, I bit into the rat. I could clearly feel the fur on my lips and the bones between my teeth. But it was good. A delicate taste. I was told the recipe: the rat is boiled for several hours and dried in the sun. It gives it the taste of a dried sausage -well, of a furry sausage. My difficulty in fact, was to eat without looking at it, for then, it was truly enjoyable -except that is for the head which was hard to chew because of the teeth and the tail which got stuck between two of my molars. I had to dispose of that discreetly behind my back.

There was still the problem of the left side of my moustache: since Santiago I had had a west wind and it had succeeded in bending the left side of my moustache so that I could not eat without chewing it. To prevent that I had had to attach it by a string to the spoke-nipple earring which I word in my left ear.

In some countries indeed a western bicycle, no matter how special, can be sold for a good price and customs officers noted her in my passport when I came in, to ensure that I took her out. Thus the Tunesian customs wrote: "Vu à l'entrée, vélo usagé (Seen on entry, used bicycle)" and very honestly, two months later: "Vu à la sortie, vélo très usagé (Seen on exit, very used bicycle)".

Na zijn beroving:
"You are very lucky," he added. "You must understand that this state is the poorest in the United States of Mexico and that the proximity of Acapulco and its luxury is a permanent provocation to violence. ... And you are still alive, don't complain!"
"You are the third to be attacked this month in the same place, but you are the first one to escape alive. One man died from a bullet in his belly, small calibre, it probably took him quite a long time to die ... The second one lost his head, I mean literally, from several machete blows ... So you see, you should be happy to have lost only a few dollars, your cooking utensils and a Sudanese turban! As a matter of fact, if I was in your situation, I would probably take advantage of it an go back home to kiss my mother while I was still alive!"

Het boek wordt afgesloten met 40 bladzijden met informatie over boeken, wegenkaarten, fietsenmakers en praktische informatie over de route voor wie de tocht (of een gedeelte daarvan) zelf wil nafietsen.

 


woensdag 7 december 2016

Boeken die ik dit jaar gelezen heb, maar nog niet besproken

Er zijn een paar boeken die ik dit jaar gelezen heb en waarover ik nog niet geblogd heb. De bedoeling is om er nog wat uitgebreidere stukjes over te schrijven, maar hier alvast in het kort.

Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen (1992): 1098 blz: Vertaald door Annelies van Hees: Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep, Perpetua-reeks 
Ergens in het begin van dit jaar las ik deze dikke pil met sprookjes en verhalen van de Deense schrijver Andersen. Wie kent de sprookjes van Andersen niet? Verrassend is om te lezen hoe goed ze zijn in deze mooie vertaling. Enkele van mijn favorieten: Kleine Claus en grote Claus, De kleine zeemeermin, De nieuwe kleren van de keizer, De standvastige tinnen soldaat, De wilde zwanen,  Het lelijke jonge eendje, De sneeuwkoningin, De schaduw, Het meisje met de zwavelstokjes. Waarschijnlijk kennen de meeste mensen deze sprookjes wel. Ook de minder bekende sprookjes en verhalen zijn altijd de moeite van het lezen waard. Kortom een leesgenoegen voor jong en oud en mijn favoriete boek van het afgelopen jaar tot dusver.
 

Roz Chast: Kunnen we het niet over iets leukers hebben (2015): 230 blz: Vertaald door Toon Dohmen 
Prachtige graphic novel waar collegablogger Joke een leuk stukje over heeft geschreven. Het boek gaat over een vrouw van middelbare leeftijd die voor haar zeer oude ouders moet zorgen en daar liefdevol over schrijft en tekent. Een aanrader!
   

Theo van den Boogaard & Wim T. Schippers: Sjef van Oekel, verschillende albums
Deze heb ik voor mijn verjaardag gekregen. Absurdistische humor, bij tijden erg leuk, maar hoewel mooi getekend maakt het toch geen blijvende indruk.
  

maandag 5 december 2016

Dvd: The kiterunner

The kiterunner (Verenigde Staten, ): 122 minuten: Regisseur Marc Forster

De vliegeraar PosterAmir groeit op in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan.

Zijn vader heeft zijn vrouw verloren bij haar bevalling en heeft een vader en zijn zoon Hassan als bedienden.

Hassan is de beste vriend van Amir en verdedigt hem door dik en dun. Amir is nogal bangelijk aangelegd (vredelievend?). Toevallig zijn Amir en Hassan twee van de beste vliegeraars van Kabul. Er worden mesjes aan de touwen van de vliegers bevestigd waarmee ze andere vliegers kunnen snijden zodat die neerstorten.

Op een kwade dag wordt Hassan als hij alleen is verkracht door de saditsche Assef. Deze gebeurtenis zorgt voor een verwijdering tussen Amir en Hassan.

Jaren later: Amir is inmiddels getrouwd met de knappe Soraya en woont in Californië. Op een dag krijgt hij een telefoontje van een vriend van zijn vader dat hij onmiddellijk naar Pakistan moet komen. Daar aangekomen wordt een familiegeheim onthuld en moet hij de reis naar Kabul maken.

Ik heb het boek "De vliegeraar" waarop deze film is gebaseerd een aantal jaren geleden gelezen, maar dat maakte geen verpletterende indruk. Eerlijk gezegd vond ik de film interessanter dan het boek, met name ook door de kleurrijke beelden van Kabul (ik denk gefilmd in China). Een indrukwekkende boekverfilming!

   

zondag 4 december 2016

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee (Groot Brittannië, 1984): 282 blz: Vertaald door Marijke Versluys: Uitgeverij Atlas

STEMMEN VAN DE OUDE ZEE (PANDORA)"Stemmen van de oude zee" is het verslag van 3 zomers die de Engelsman Norman Lewis doorbracht in het vissersdorp Farol aan de Spaanse middellandse zeekust in de jaren 1946-1948.

Farol was een afgelegen dorp waar de mensen hun geld verdienden door te vissen. Er waren jaarlijks drie grote vangsten: de sardienenvangst in het voorjaar en het najaar en de tonijnvangst in het najaar. De laaatste jaren voordat Lewis aankwam waren de vangsten matig geweest zodat het dorp in grote armoede leefde.

In de tijd dat Lewis in het dorp verbleef traden er grote veranderingen op. Muga, een rijk man uit het binnenland kocht een paar huizen en een stuk land en wilde Farol openstellen voor het (buitenlands) toerisme. De plaatselijke vissers vonden het maar niets maar konden hier niet veel aan doen.

Norman Lewis beschrijft liefdevol zijn verblijf in Farol, hoe hij langzaamaan geaccepteerd wordt door de vissers en hoe hij mee gaat vissen. Een mooi boek, hoewel ik nu niet zo enthousiast was als bij de eerste lezing.

Citaat:
Het feit dat Sebastian mij vertrouwelijke informatie had doorgegeven was een bemoedigend teken dat mijn status in het dorp geleidelijk aan verbeterde. Het bleef een nadeel om buitenlander te zijn, maar naarmate mijn gezicht vertrouwder werd, speelde dat bezwaar met de week een kleinere rol. Ik moest de schijn wekken dat ik de plaatselijke vooroordelen deelde. "Neem je hoed af als je langs de kerk komt," zei Sebastian, "Maar ga er niet binnen. Blijf uit de buurt van het café als de politie er is. Vraag niet of een visser iets van je wil drinken. Wacht tot zij jou vragen of je zin hebt in een glas." Er waren vele voetangels en klemmen in de omgang met anderen, vele fouten die je moest zien te vermijden. Terwijl ik er behoedzaam en met beleid naar streefde om, zo hoopte ik, eens volkomen door de gemeenschap geaccepteerd te worden, zette ik nooit een stap zonder eerst Sebastian of de grootmoeder om raad te vragen.

 

vrijdag 2 december 2016

Uit eten in Utrecht: Tapasrestaurant El Mundo 2

Vanavond heb ik met een vriend voor het eerst sinds bijna 3 jaar weer eens bij El Mundo gegeten. Ik zou mijn vorige bespreking van El Mundo letterlijk kunnen overtypen want veel is er hier niet veranderd in de afgelopen 3 jaar.

We kozen voor de onbeperkte Tapas a 19,95 euro per persoon. We konden kiezen uit kaasgerechten, visgerechten (koud en warm), vleesgerechten (koud en warm) en vegetarische gerechten (koud en warm). In totaal is er keuze uit meer dan 50 verschillende tapas. Per ronde konden we allebei 2 gerechten bestellen.

We deelden de gerechtjes (waardering per gerecht tussen 6½ en 8½) zodat we van alles wat konden proeven. Als eerste ronde hadden we visgerechten: garnalen met knoflook, garnalenkroketjes, een zalmspies met tomaatjes en een sardientje. Voor de tweede gang verschillende soorten kaas, waarvan we allebei de blauwschimmelkaas met witlof het lekkerst vonden. Derde gang waren warme vleesgerechten: stukjes ossehaas in saus (te lang gebraden en met te veel peper en zout), varkenshaasjes, gegrilde aubergine met vlees en een stukje toast met varkensvlees. Voor de vierde gang kozen we 2 keer de carpaccio en een portie serranoham en een salade.

De wachttijden tussen de gangen vond ik aan de lange kant (tussen 15 en 20 minuten). Bij het eten kreeg ik een kan gratis kraanwater zoals het hoort (er zat zelfs een schijfje citroen in).

Als je niet te hoge eisen stelt dan kun je bij El Mundo voor niet al te veel geld redelijk je buikje vol eten, maar verwacht geen culinaire hoogstandjes, daarvoor moet je elders wezen.

De tapas zijn allemaal erg simpel klaar te maken en een beetje kok kan het thuis veel beter. Toch heb ik hier prima gegeten.

Ik vind El Mundo beter dan Corfu (waar men onbeperkt mediterrane tapas serveert), minder goed dan Sumo en duidelijk minder dan Umami.