zondag 31 januari 2016

Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz: Bystander



Product DetailsKunstboeken hebben meestal als nadeel dat de kwaliteit van de tekst aanmerkelijk minder is dan de kwaliteit van de afbeeldingen. Zo niet in "Bystander", een goed geschreven geschiedenis van de straatfotografie. Omdat niet alles perfect kan zijn vallen hier juist de afbeeldingen weer een beetje tegen.  

Straatfotografen proberen om het alledaags leven op straat vast te leggen, waarbij ze veelal zo werken dat ze niet opgemerkt worden door hun onderwerp. In "Bystander" wordt de lange traditie van straatfotografie beschreven. Het boek is onderverdeeld in 4 delen, elk bestaande uit een aantal geïllustreerde hoofdstukken voorafgegaan door een fotokatern.

Het eerste deel begint met John Thompson die in de jaren 70 van de 18e eeuw foto's maakte in de steden van China. De eerste grote fotograaf die besproken wordt is Eugène Atget die Parijs fotografeerde tussen 1900 en 1928. 

In het tweede deel van het boek staat Henri Cartier-Bresson centraal, waarschijnlijk de bekendste fotograaf die ooit heeft geleefd. Cartier-Bresson zwerfde de hele wereld rond in opdracht van het fotoagentschap Magnum dat hij zelf heeft mee helpen oprichten.

In het derde deel van het boek staat Walker Evans centraal die voor de Farm Security Administration uitgebreid in de arme gebieden in het westen van de Verenigde Staten heeft gefotografeerd.

In het vierde en laatste deel van het boek staat Robert Frank centraal die in de jaren 50 uitgebreid door de Verenigde Staten rondreisde en daar een fotoboek "The Americans" over heeft gepubliceerd, dat waarschijnlijk het beroemdste fotoboek is dat ooit is uitgegeven.

Het boek eindigt met een tweegesprek tussen Westerbeck en Meyerowitz waarin de laatste vertelt over fotografen die hij heeft gekend.

De foto's in het boek zijn vooral uitgezocht door Meyerowitz die zelf ook een beroemd straatfotograaf is en de teksten zijn geschreven door Westerbeck. De meeste foto's vind ik niet zo bijzonder, maar er zitten een aantal prachtige platen tussen, onder andere een aantal van Atget en Cartier-Bresson.

Ik zou graag een exemplaar van dit boek in mijn bezit hebben om zo nu en dan open te slaan.

 

woensdag 27 januari 2016

Uit eten in Utrecht: Italiaaans restaurant Cantina di David

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij Cantina di David. Omdat ik erg trek had heb ik voor het eten al een saucijzebroodje en een stuk taart op. Ik heb dus minder gegeten bij het diner dan gebruikelijk.

Bij het eten heb ik een glas verse jus (9) gedronken en een karaf gratis kraanwater. Als voorafje kregen we wat brood met olijfolie, zout en gedroogde tomaatjes (8). Mijn voorgerecht was een vissoep die iets aan de pittige kant was (9). De soep kwam compleet met een stuk geroosterd brood, 2 ongepelde grote garnalen en wat mosselschelpen. Als hoofdgerecht had ik lasagne bolognese (8,5). De lasagne was lekker, maar ik had er liever wat minder gehakt in gehad en wat meer groenten zoals bijvoorbeeld, wortel, paprika of spinazie.

Omdat we allebei vrij vol zaten hebben we het toetje laten zitten.

Ik heb al een keer of 5 bij Cantina di David gegeten, steeds naar volle tevredenheid. Dit was toch een van de mindere maaltijden hier.

zondag 24 januari 2016

Etgar Keret: Zeven vette jaren



Zeven vette jaren"Zeven vette jaren" is een bundel autobiografisch getinte verhalen van de Israëlische schrijver Etgar Keret over de eerste zeven jaren van het leven van zijn zoon Lev. Volgens de ondertitel zijn het zo goed als waargebeurde verhalen, waarschijnlijk heeft Keret het gebeurde hier en daar wat aangezet om het beter te doen uitkomen.

Zoals je bij een schrijver uit Israel kunt verwachten: niet alleen vrolijke momenten, maar ook herinneringen aan de Holocaust waarvan zijn ouders overlevenden zijn,en een incidenteel bomalarm vanwege het conflict met de Palestijnen. Keret schrijft in een prettig leesbare humoristische stijl en zijn verhalen zijn steeds als kleine afgeronde eenheden te lezen. Voor een idee van zijn stijl zie de volgende citaten:

Hij vertelt in Zweden over Jom Kipoer:
"Kunt u ons misschien uitleggen wat er in vredesnaam zo bijzonder is aan die feestdag," vroeg mijn jonge Zweedse uitgever. Dus daar stond ik, met een pens vol koude aardappelsalade en tapbier, en probeerde een paar aangeschoten literaire Zweden uit te leggen wat Jom Kipoer is. De Zweden hoorden het aan en waren gefascineerd. De idee van een dag waarop er geen gemotoriseerd verkeer door de steden rijdt, de mensen zonder portemonnee rondlopen en alle winkels zijn gesloten, een dag waarop er geen tv-uitzendingen zijn of zelfs maar websites worden geüpdated- het klonk hun allemaal in de oren als een vernieuwend Naomi Klein-concept en niet als een eeuwenoude joodse feestdag.

Bij een bezoek aan zijn orthodoxe zus die tien kinderen heeft:
Om helemaal eerlijk te zijn, zou ik hier moeten vermelden dat we in de negen jaar dat we hadden samengewoond tientallen keren getrouwd waren middels allerlei soorten ceremonies die we zelf verzonnen: met een kus op de neus in een visrestaurant in Jaffa, elkaar om beurten omhelzend in een vervallen hotel in Warschau, naakt zwemmend bij het strand in Haifa, en zelfs met het delen van een verrassingsei in de trein van Amsterdam naar Berlijn.


Ik werd door de prachtige recensie van Anna gewezen op dit leuke boek. Hiervoor hartelijk dank aan Anna.

 
   

zaterdag 23 januari 2016

Uit eten in Utrecht: restaurant Humphrey's

Gisterenavond heb ik met een vriend bij Humphrey's gegeten. De werfkelder is erg gezellig ingericht met lekker zittende stoelen en bankjes. We hebben gekozen voor het 3-gangen diner a 25,95.

Vlak na aankomst kregen we al wat brood met kruidenboter (7). Als voorgerecht had ik carpaccio, erg lekker met stukjes Parmezaanse kaas en rucola (8). Hoofdgerecht was een mixed-grill spies met biefstuk, varkenshaas en kippedijfilet (8) met frites (7) een salade (7) en een appelcranberrycompote (7). Als toetje hadden we een parade van desserts, een mooie naam voor een heel klein stukje tiramisu, een bolletje ijs, wat bosbessenjam en iets van een mousse (7).

Bij het eten een glas niet helemaal verse jus (8) en 1 karaf gratis kraanwater gedronken. Al met al redelijk gegeten voor 30 euro, maar ook niet meer dan dat. Ik zal hier niet gauw terugkomen.

vrijdag 22 januari 2016

Dvd: Boyhood

Boyhood: Regisseur Richard Linklater (Verenigde Staten, 2014): 158 minuten

Boyhood (2014) Poster"Boyhood" is een film over de groei tot volwassenheid van Mason, een jongen die gevolgd wordt van zijn 6e tot en met zijn 18e verjaardag.

Om de film zo realistisch mogelijk te maken heeft Richard Linklater ervoor gekozen om de film gedurende 12 jaar met tussenpozen op te nemen zodat je ook letterlijk de mensen ouder ziet worden. De 4 hoofdpersonen van de film: Mason, zijn 2 jaar oudere zus Samantha en hun ouders worden in de hele film gespeeld door dezelfde acteurs. Verder zijn er natuurlijk een groot aantal bijrollen voor mensen die korte of langere tijd deel uitmaken van de omgeving.

De ouders van Mason zijn gescheiden. De moeder heeft het financiëel moeilijk en is erg zorgzaam voor de kinderen. Na een tijdje komt de vader in beeld: Mason senior die met een grote auto de kinderen op komt halen voor een uitstapje.

Zo'n beetje alles in het leven van Mason wordt gefilmd: dat hij zijn huiswerk niet heeft ingeleverd op school, spelen met de computer, een kampeertochtje met de vader, een ongelukkig uitgevallen haarknipbeurt, een bezoekje aan een honkbalwedstrijd, een bezoekje aan een bowlingbaan, aan de dierentuin, tot aan een gesprek met pa over voorbehoedsmiddelen en zijn eerste vriendinnetje.

Ik leefde helemaal mee met de hoofdpersonen en vind de film erg authentiek overkomen. Voor alle duidelijkheid, dit is geen documentaire maar een speelfilm. Zonder meer een van de beste films van de afgelopen 5 jaar!

  

donderdag 21 januari 2016

Uit eten in Utrecht: Aziatisch restaurant Umami

Gisterenavond heb ik met 3 vrienden bij Umami gegeten. Het was al de 6e keer dat ik hier at en steeds was ik erg tevreden. We hadden allevier het all-you-can-eatdiner voor 26,95 euro pp met 4 rondes van steeds 3 kleine gerechtjes.

Ik heb oa de volgende dingen gegeten: wantansoep (8), saté (10), smoor daging (9), zalm yakitori (9,5), Peking-eend (8), lamskoteletjes (8,5), Nigirizalm (8,5), Nigiritonijn (9), Californian roll (9), Gamba's (9), Coquilles (8), Zeebaars (9,5), Loempia (7), rode curry (9). Door de grote keus aan gerechtjes is het makkelijk om die dingen uit te kiezen die je het lekkerst vindt.

Niet zo grote eters kunnen ook voor een 3-gangenmenu a 22,95 euro kiezen waarbij je 3 keer steeds 2 gerechtjes kunt uitzoeken plus een bijgerecht. Voor het toetje betaal je 2,90 euro extra.

Jammer was dat ze geen verse jus hadden en dat ze geen kraanwater serveerden, alleen een glas bij een andere drankconsumptie. Het eten werd door ons allevier erg goed bevonden. In zijn prijsklasse (rond de 30 euro p.p.) is dit volgens mij een van de beste restaurants in Utrecht.

dinsdag 19 januari 2016

Hans van Blommenstein & Bart Nieuwenhuijs: Fotofolio

 Hans van Blommenstein & Bart Nieuwenhuijs: Fotofolio: Nederlandse tijdschrift fotografie (Nederland, 2013): 5 delen: Uitgeverij Lecturis

Fotofolio

Volgens Frits van Gierstberg in zijn inleiding bij de 5 delen van Fotofolio lag het hoogtepunt van de Nederlandse tijdschriftfotografie in de jaren 60 tot en met 90. In die jaren waren er nog nauwelijks foto-musea, -galerijen, -festivals en -beurzen. Fotografen werden vooral bekend door hun publicaties in tijdschriften: met name de Avenue maar ook andere tijdschriften als Nieuwe Revu, Viva en Elegance. Voor Fotofolio werd een representatieve keus gemaakt van het werk van 5 bekende fotografen. Alhoewel bekend? Ik moet toegeven dat ik voordat ik deze boeken onder ogen kwam nog nooit van deze fotografen had gehoord.

Deel 1: C. Barton van Flymen, Zuid-Afrikaan van afkomst was vooral sportfotograaf en daarnaast nieuws- en reportagefotograaf. Ook maakte hij foto's van muzikanten en portretten.

Deel 2: Bart van Leeuwen was vooral een modefotograaf die ook af en toe portretten maakte.

Deel 3: Boudewijn Neuteboom was mode-, beauty- en culinair fotograaf.

Deel 4: Bart Nieuwehuijs  was in de eerste plaats culinair fotograaf en verder maakte hij ook modereportages, portretten en reisreportages.

Deel 5: Peter van der Velde was een reportagefotograaf die in opdracht van allerlei bladen de wereld rondreisde.

In een toegevoegde bijlage zijn nog de Nederlandse teksten in het Engels vertaald.

Wat vind ik nu van deze 5 boeken? De boeken zijn mooi uitgegeven met foto's die van vakmanschap getuigen. Toch ben ik niet zo onder de indruk. Ik heb een groot aantal fotografieboeken in mijn bezit (zie ook mijn lijst met favoriete fotoboeken) die meestal van absolute topfotografen zijn. In vergelijking met al deze prachtige fotoboeken zijn de foto's in deze 5 boeken wat gewoontjes.

  


donderdag 14 januari 2016

Barbara Stok: De omslag



De omslag"De omslag" is een klein boekje van de Groningse striptekenares Barbara Stok over een keerpunt in het leven van de Groningse drukker Hendrik Nicolaas Werkman.

Werkman heeft een drukkerij opgericht die al 12 jaar bestaat. Het kost hem steeds meer moeite om de drukkerij open te houden. Hij informeert hoeveel abonnees hij kan verwachten. Dat zijn er maar 160. Hij moet de zaak sluiten.

Eigenlijk is dat zakendoen maar dom werk. Onze gevoelige portemonnee is zo vaak de barometer. Terwijl buiten belastingvrij de zon schijnt ( bij twee tekeningen waarbij Werkman op een bankje in een park zit). Hij komt een idee, met de materialen die hij heeft kan hij ook abstracte kunst maken. Zo is de kunstenaar Werkman geboren.

"De omslag" is zoals reeds gezegd maar een klein boekje, maar het vormt een prachtige inleiding tot het werk van Barbara Stok en ook maakt het nieuwsgierig naar het werk van Werkman. Aanbevolen!  

Zie ook haar autobiografische strip "Lang zal ze leven"

 

woensdag 13 januari 2016

Redmond O'Hanlon: Storm: een reis door de noordelijke Atlantische Oceaan


StormIn mijn geheugen was "Storm" het beste boek van Redmond O'Hanlon dat ik gelezen heb. Bij herlezing vond ik het iets tegenvallen.

Na zijn avonturen in de jungles van Kalimantan, het Amazonegebied en Congo zocht O'Hanlon het avontuur dit keer wat dichter bij huis. Redmond wiens ervaring met schepen beperkt is tot het feit dat hij wel eens deel heeft uitgemaakt van de bemanning van zeer kleine jollen bij zeilwedstrijden rond plastic boeien in een beschutte baai, wil eens ruiken aan het echte werk.
Een reis met een trawler om vis te vangen midden in een zeer zware storm in januari in het Noordelijk deel van de Atlantische Oceaan leek hem wel wat.

O'Hanlon heeft vriendschap gesloten met een marien bioloog Luke Bullough die ook als reddingsvisser werkt. Omdat Luke een zeer gewaardeerde kracht is wordt O'Hanlon tegen betaling ook aan boord genomen van de trawler door de schipper Jason Schofield. Wat volgt is een reis van ongeveer 2-3 weken in zeer zware omstandigheden tussen mannen die allen veel te weinig slapen. De mannen zijn continu aan het werk, vis binnenhalen en schoonmaken. Redmond, die al gauw de bijnaam Worzel krijgt helpt ijverig een handje mee. Tijdens het werk, door slaapgebrek wordt veel oeverloos gezwetst over vissen, de evolutie, sex en voorplanting en waar O'Hanlon zich maar voor interesseert.

Ik denk dat O'Hanlon de sfeer aan boord goed weergeeft, maar de eindeloze mono- en dialogen zijn me iets te veel van het goede. Bij deze gaat hij van de lijst af met mijn favoriete reisboeken.  

Één wat langer citaat:

"Worzel, ik dacht dat jij een schrijver was, weet je wel, iemand die over deze dingen nádenkt, over alles waar wij verder geen tijd voor hebben, emóties en zo, grom en orgaanvlees eigenlijk, hè? Maar ik ben het ermee eens, en Jason zegt het ook: zonder je eigen grom en orgaanvlees ben je een dode ... Ja, dat hebben we onderling over jou gezegd, en begrijp me niet verkeerd, want Jason en ik en Robbie- wij zijn blij dat je aan boord bent, heus, maar Jason zei, in de kombuis, hier, toen we nog maar een paar dagen op zee waren, toen je nog steeds aan het overgeven was en voor we wisten dat je echt zou gaan meedoen en zou proberen te hélpen, toen we allemaal aannamen dat je in je kooi zou blijven liggen of domweg zou rondstiefelen met een opschrijfboekje of zoiets en ons zou observéren, als in een of andere rotdierentuin, toen zei Jason, "Jongens!"zei hij. "Bekijk het maar zo: Luke is een lot uit de loterij, een werker, de beste die jullie zullen zien, en jongens, we hebben hem voor niks en hij stript evensnel als jullie allemaal en vergeleken met hem zijn jullie verdomd onwetende boerenkinkels, of niet? Als het om vis gaat weet Luke alles! Maar Redmond, ja, hij is oud en voorlopig is hij ziek, maar hij betaalt ons vijftig pond per dag en dat hóéft hij niet te doen, dus weet hij dat hij niets voorstelt en dat kun je in een man respecteren" En vervolgens zegt Jason: "En bovendien, jongens" zegt hij, "wat kan het ons verdommen, dat we een Redmond aan boord hebben; ik heb nog nooit gehoord dat het een van de andere schippers is overkomen, helemaal nooit. Geniet er dus maar van zolang als het duurt, wat hij ook doet, want je zult nooit meer naar zee gaan met zoiets raars als dit, daar kun je van op aan!"

  

maandag 11 januari 2016

Uit eten in Utrecht: Indiaas restaurant Taj Mahal

Ik was hier 4 keer eerder geweest. Gisterenavond heb ik met een vriend bij Taj Mahal gegeten. We namen met zijn tweeën het menu Taj Mahal voor 26 euro per persoon. 

Vooraf kregen we wat papadams met wat sausjes (8). Voorgerecht was een beignet van ui en iets gefrituurds in bladerdeeg (7). Hoofdgerecht bestond uit 4 soorten gegrild vlees (8,5), een salade (6,5) basmatirijst, vlees met een rode kokossaus (8), vlees met een bruine saus (8) en groenten (8). Het eten was gelukkig mild gekruid. Toetje was een kleine portie Indiaas ijs (9). 

Bij het eten heb ik twee glazen mango lassi (8) en een aantal glazen kraanwater gedronken. 

De 2 Indiase restaurants in Utrecht: Taj Mahal en Namaskar lijken erg veel op elkaar wat betreft de keuze van de gerechten en de kwaliteit ervan. Prima om hier af en toe eens een keertje te eten, maar ik zou hier niet heel vaak willen eten.

zondag 10 januari 2016

Dvd: Sergio Herman: Fucking perfect

Sergio Herman: Fucking perfect (Nederland, 2015): Regisseur Willemiek Kluijfhout

Sergio Herman - Fucking Perfect (Nl-Only)Sergio Herman is 25 jaar chefkok geweest in het 3-sterrenrestaurant Oud Sluis in Zeeuws Vlaanderen. In die tijd heeft hij ervoor gezorgd dat het restaurant bekend werd in binnen- en buitenland. Nu staat hij voor een keus, moet hij doorgaan met het restaurant waarmee hij naam heeft gemaakt, of moet hij iets anders gaan doen?

Sergio wordt gevolgd terwijl hij kruiden plukt bij het Zwin en terwijl hij in de keuken staat, zijn koks aansporend tot spoed. Ook maken we kennis met zijn gezin. Van een normaal gezinsleven is geen sprake, Sergio werkt 16-17 uur per dag en als hij een dag thuis is dan zit hij onderuitgezakt op de bank, tot niets in staat.

Ook om zijn vrouw Ellemieke te ontlasten wil hij wat anders gaan doen. Hij heeft pas een tweede restaurant geopend en wil in een oude kerk in Antwerpen een nieuw restaurant beginnen.

"Fucking perfect" geeft een onderhoudend beeld van hoe het is om topkok te zijn en vooral hoe het eraan toegaat in de keuken. De gerechten die Sergio en zijn team maken zijn oogstrelend om te zien. Aanbevolen voor iedereen die van eetfilms houdt!

  

zaterdag 9 januari 2016

Dvd: La vie d'Adèle

 La vie d'Adèle (Frankrijk, 2013): 180 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

La Vie D'Adele Chapitres 1 & 2Eerder had ik van Abdellatif Ketiche zijn prachtige film "La graine et le mulet" gezien over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en dan als droom heeft om een couscous en vis restaurant te beginnen. Deze film heb ik nooit in de bioscoop gezien, maar wel een keer of vier op dvd.

Toen in 2013 de nieuwste film "La vie d'Adèle" van Kechiche uitkwam wilde ik hem perse in de bioscoop zien. Ik vond het een prachtige film en heb hem vanavond voor de vijfde keer gezien. Voor mij is het een van de beste films van de laatste 15 jaar.

De film, die gebaseerd is op het boek "Blauw is een warme kleur" van Julie Maroh, gaat over het leven van Adèle. In het begin van de film is ze 16 jaar oud en zit ze op de middelbare school, waar ze lessen literatuur volgt. Ze houdt erg van lezen en wordt gevolgd in de klas. Vriendinnen van haar wijzen haar op een jongen die volgens hen wel interesse heeft in haar. Ze maken een afspraak, gaan naar de bioscoop en bedrijven de liefde. Van haar kant uit lijkt het of er iets mist. Ze heeft het nog niet zo goed in de gaten, maar al snel wordt duidelijk dat ze niet op mannen maar op vrouwen valt. Ze gaat een keer met een vriend naar een homobar en ontmoet daar de oudere Emma, die een blauw kapsel heeft. Emma studeert aan de academie voor schone kunsten en zit in haar vierde jaar. Al snel krijgen ze een relatie. Verder wordt in de film het verloop van hun relatie gevolgd met een paar vrij heftige vrijscene's, bezoeken aan wederzijdse ouders, en Adèles werk als kleuterjuf.

Ik vind het een fantastische film met een heel mooie hoofdrolspeelster (het oog wil ook wat) die ook nog eens geweldig acteert. Eigenlijk heb je geen moment het gevoel dat je naar een film zit te kijken, maar meer het idee dat je naar een stuk uit het leven van de hoofdrolspeelster kijkt. De film is vrij traag, waar ik wel van houd. Hij duurt 170 minuten en in de film is er aandacht voor belangrijke dingen uit het leven zoals lekker eten, muziek en sex. Warm aanbevolen!

  

donderdag 7 januari 2016

Recept: Andijviestamppot

Gisterenavond heb ik voor 4 man andijviestamppot gekookt.

Ingrediënten: 1,2 kg aardappelen, 500 gr gesneden andijvie, 400 gr spekblokjes, 300 gr geraspte oude kaas

Aardappelen eventueel schillen en onder water zetten in een grote pan en ongeveer 18 minuten koken. Ondertussen in een koekepan de spekjes uitbakken totdat ze een mooie goudbruine kleur hebben. Kaas raspen (is een stuk lekkerder dan zakjes geraspte kaas). Als de aardappels klaar zijn de rauwe andijvie, spekblokjes en kaas er goed doorheen stampen. Gelijk opdienen, eventueel met een stuk rookworst.

Eet smakelijk!

woensdag 6 januari 2016

Uit eten in Utrecht: Thais restaurant Asian today

Gisterenavond heb ik met een vriend gegeten bij Asian today. We kwamen voor een Iens-menu, 4 gangen voor 22 euro. Toen wij om 17.45 uur aankwamen was het restaurant leeg, geen goed teken.

Als voorgerecht 3 hapjes: een loempia, een viskoekje en een stokje saté met saus (6). Als soep had ik een milde vissoep, die op zich wel smaakte, maar waar veel oneetbare stukken in dreven (7). Hoofdgerecht was witte rijst met een wokgerecht van rundvlees (7). Toetje een warme rijst (?) pudding die wel smaakte (6) maar een heel rare structuur had. Als drank een verse jus (7) en wat glazen kraanwater.

Al met al was het eten niet bijzonder, volgende keer ga ik maar ergens anders eten.

dinsdag 5 januari 2016

Bill Clinton: Mijn leven



Mijn leven / Bill Clinton"Mijn leven" is een bijna 1100 bladzijden tellende autobiografie die de oud president heeft geschreven met daarin zijn levensverhaal vanaf zijn vroegste jeugd tot aan ongeveer 2000. Naar verluidt zat Clinton in de schulden toen hij president af was en beschouwde hij het schrijven van zijn autobiografie als een zeer welkome aanvulling op zijn inkomsten. Boeken geschreven door bekende wereldleiders worden immers verslonden door het publiek zal hij gedacht hebben. Of dat terecht is is maar de vraag.

Clinton is geboren op 19 augustus 1946. Zijn vader was toen al door een autoongeluk omgekomen. Zijn moeder hertrouwde later met Roger Clinton, waarna ze nog een zoon kregen: Roger Clinton junior. Roger Clinton senior dronk veel en was vaak aggressief zodat Bill regelmatig zijn moeder moest beschermen.
De jeugd van Bill was niet zo bijzonder, al wist hij op zijn 16e al dat hij de politiek in wilde. Bill was makkelijk in de omgang, maakte snel vrienden en hoopte voor minder bedeelden wat te kunnen doen. Later studeerde Bill en kreeg een beurs voor Oxford. Na terugkomst uit Oxford voelde hij zich rijp voor de politiek en stelde hij zich kandidaat voor het gouvernschap van Arkansas. Hij won en was van 1979-1981 en van 1983-1992  gouverneur van Arkansas . In 1992 deed hij mee met de presidentsverkiezingen die hij tot veler verrassing won. 

Daar ben ik ongeveer gebleven met het boek, op blz 610 ben ik gestopt met lezen.
In het boek noemt Clinton ongelooflijk veel namen, vaak met de toevoeging dat hij ze later in het Witte huis in dienst heeft genomen, of de leeftijd waarop ze zijn gestorven en waaraan. Over de echt controversiële periodes in zijn leven (vermeende huwelijksontrouw, het niet vervullen van zijn dienstplicht, het gebruik van marihuana in Oxford) zegt hij niet veel en is hij vaag. 

Al met al is het een erg taai boek, veel te lang, en zou je er beter aan doen om een (korte) biografie over Clinton te lezen in plaats van dit monster.