woensdag 28 december 2016

Een nieuwe wasmachine

Vandaag heb ik een nieuwe wasmachine gekocht. Mijn oude wasmachine (een Zanker gekocht voor 1400 gulden in oktober 2001) deed het na 15 jaar trouwe dienst opeens niet meer. In al die 15 jaar tijd heb ik daar nooit enig omkijken naar gehad, een keer een jaar of 3 geleden heb ik het filter schoongemaakt en dat was alles. Hij werd dan ook niet erg intensief gebruikt, in een eenpersoonshuishouden kom ik uit met zo'n 6 wasbeurten per maand.

Vandaag had ik een vriend met een auto op bezoek en besloten we om naar de BCC te gaan in Utrecht voor een nieuwe wasmachine. We hebben eventjes zelf rondgekeken en toen heb ik me laten informeren door de adviseur van de winkel. Het werd een Zanussi, kosten 399 euro. De fabrieksgarantie was 2 jaar, ik heb er voor 95 euro een extra garantie bijgekocht voor 5 jaar extra. In die tijd wordt bij niet goed functioneren alles kosteloos gerepareerd of vervangen. Verder waren er nog 25 euro aanvullende kosten voor bezorging, het de trap opsjouwen, de machine aansluiten aan een trekschakelaar en de oude machine mee terug nemen. Al met al ben ik met 520 euro klaar, dat is bij een minimale leeftijd van 7 jaar minder dan 7 euro per maand. Het lijkt mij een goede deal.

Hopelijk gaat de nieuwe wasmachine net zo lang mee als de oude en ook zonder klachten.
Hij wordt zaterdag bezorgd.

dinsdag 27 december 2016

Dvd: Brief encounter

Brief encounter (Groot Brittannië, 1945 ): 83 minuten: Zwartwit: Regisseur David Lean

Brief Encounter PosterIn een stationsrestauratie komen een vrouw (Laura) en een man (Alec) elkaar toevallig tegen.

Zij heeft een vuiltje in haar oog en hij is arts en verwijdert het vuiltje. Ze nemen afscheid en er lijkt niets aan de hand.

Maar de volgende donderdag komen ze elkaar weer tegen en ze spreken wat af. Zo begint een romance tussen twee mensen die allebei gelukkig getrouwd zijn. De vraag is hoever ze hierbij gaan.

"Brief encounter" is een absolute topfilm die iedere filmliefhebber minstens eenmaal gezien hoort te hebben. Een van de grote films allertijden!

  

zaterdag 24 december 2016

Uit eten in Utrecht: Syrisch restaurant Syr

Vanavond heb ik met een vriend en zijn vriendin gegeten bij Syr aan de Lange Nieuwstraat.

Ze hadden geen verse jus, dus heb ik om een kan water gevraagd bij het eten. Die kwam, erg leuk met wat munt en wat granaatappelpitten erin.

Voorafje een soort chips met hummus (6).

Als soep had ik de groentensoep met crême fraiche (8).

Als voorgerecht, gefrituurde spierinkjes (8), makreel tartaar (7), hummus in bladerdeeg (6), falafel (8) en wat ingemaakte komkommer (7).

Hoofdgerecht was gegrilde tarwe, die ik niet te eten vond (5), gevulde kip, heel raar gekruid (6), tuinbonen (7) en lamsvlees met warme yoghurtsaus (8).

Als toetje had ik rijstpudding (7).

Als eindcijfer kom ik op net iets minder dan een 7 uit, maar eigenlijk vond ik dit eten zonde van mijn geld. Na positieve reacties van mijn vriend en van Manon van Vers had ik (veel) beter verwacht. Het is duidelijk, wat mij betreft geen aanrader.

vrijdag 23 december 2016

Dvd: Atanarjuat

Atanarjuat (Canada,): 161 minuten: Regisseur Zacharias Kunuk

Atanarjuat Poster"Atanarjuat" is een speelfilm over het leven van de Inuit, de oorspronkelijke bevolking van het Noordpoolgebied.

Twee broers: Amaqjuaq en Atanarjuat krijgen ruzie met de gemene Oki over wie met de knappe Atuat mag trouwen. Oki vormt met twee vrienden een bende van drie en is niet geliefd, reden waarom Atuat met Atanarjuat trouwt hoewel ze eigenlijk door haar vader aan Oki beloofd is. Deze twist vormt de kern van de film.

 "Atanarjuat" bevat prachtige beelden van het poollandschap en heeft ook indrukwekkende muziek. Wat mij betreft een van de beste films van dit milennium!

  

dinsdag 20 december 2016

Jaaroverzicht 2016

Afgelopen jaar heb ik wederom niet zo heel veel gelezen: zo'n 50 boeken. Maar wat zat er veel moois tussen!

Allereerst de boeken die ik nog niet eerder had gelezen:
Het boek  van het jaar en een gedeeltelijke herlezing was Hans Christian Andersen "Sprookjes en verhalen".
Het mooiste nieuwe boek dat ik heb gelezen was: Carolijn Visser: Selma
Het grootste leesproject van het afgelopen jaar was Karl Ove Knausgard: Mijn strijd: een roman in 6 delen met 3500 blz over het leven van de schrijver.
Op aanraden van Tony Mallone heb ik van Yukio Mishima de vierdelige serie "De zee der vruchtbaarheid" gelezen.
Een nieuwe ontdekking was Eric de Kuyper: "Aan zee", jeugdherinneringen aan het strand in Oostende. Ook heb ik genoten van twee graphic novels: Barbara Stok "Toch een geluk", over de alledaagse dingen in haar leven en Roz Chast "Kunnen we het niet over iets leukers hebben" over de zorg van een vrouw voor haar hoogbejaarde ouders.

Ik heb vooral veel van mijn favoriete reisverhalen herlezen, maar eerst de andere boeken:
- Marcel Proust "Op zoek naar de verloren tijd deel 2: In de schaduw van de bloeiende meisjes", een van de mooiste delen van de cyclus wat mij betreft.
- Herodotus "Verslag van mijn onderzoek", van de vader van de geschiedschrijving, met name over de Perzen en de oorlog tussen de Grieken en de Perzen.
- Gustave Flaubert "Madame Bovary", beroemde roman over een overspelige vrouw.
- Michel Faber "Lelieblank, scharlaken rood", roman over een prostituée in Londen rond 1870 op zoek naar een beter leven.
- Marjane Satrapi "Persepolis", graphic novel van een jonge vrouw die opgroeit in Iran.
- René Goscinny & Jean-Jacques Sempé "De kleine Nicolaas", mijn favoriete kinderboek over eeen klein jongetje en zijnn vriendjes.
- Stephane Heuet "Een liefde van Swann 1 en 2, Combray en in de schaduw van de bloeiende meisjes 1 en 2", prachtige verstripping van het meesterwerk van Proust
- Roald Dahl "De schat van Mildenhall", over de vondst van een schat van Romeins zilverwerk door 2 boeren.
- Edmund White "Marcel Proust", goed geschreven korte biografie.

Ik heb heel wat van mijn favoriete reisboeken herlezen:
- Ernest Shackleton "Zuid", het verhaal over de mislukte Zuidpoolexpeditie van 1914-1917
- David Quammen "Het lied van de Dodo", eilandbiogeografie en over de vraag waarom soorten die op eilanden voorkomen sneller uitsterven dan soorten op het vasteland.
- Alfred Russel Wallace "Het Maleise eilandenrijk", over een reis van 8 jaar (1854-1862) door Indonesië.
- Gerard Monnink "Met fiets en tent naar de Oriënt", een fietstocht door 2 Twentenaren naar Palestina in 1936-1937.
- Bernard Magnouloux "Travels with Rosinante". een 5 jaar durende fietstocht rond de wereld.
- Carolijn Visser "Tibetaanse perziken", over een reis naar Tibet.
- V.S. Naipaul "Terug naar India", over zijn 3e reis naar India.
- Norman Lewis "Stemmen van de oude zee", over een verblijf van 3 zomers van de schrijver in een klein vissersdorpje aan de Spaanse Middellandse zee kust.
- Bernard Olliver "Verre voetreis", over een voettocht door Turkije.
- Paul Theroux "De gelukkige eilanden", over een lange reis door de eilanden van de Pacifische Oceaan.

Ook heb ik een aantal prachtige fotoboeken bekeken:
- August Sander "People of the 20th century", portretten van Duiters vooral tijdens de jaren van de Weimarrepubliek.
- Reuel Golden (red) "Around the world in 125 years", foto's uit de archieven van National Geographic.
- Leonard Freed "Another life", overzichtscatalogus van het werk van de Amerikaanse fotograaf.
- Richard Avedon "Performance", foto's van kunstenaars.
- Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz "Bystander", een geschiedenis van de straatfotografie.

Kortom, een mooi leesjaar!

zondag 18 december 2016

Mijn favoriete films: een lijstje van de meest interessante films en televisieseries die ik gezien heb sinds het begin van mijn blog

Hieronder een lijstje van de films die ik de afgelopen 2½ jaar met 5 sterren heb gewaardeerd, met de meest favoriete bovenaan.

Heimat (bestaande uit Heimat 1, Heimat 2, Heimat 3, Heimat 4, Die andere Heimat) (Duitsland, 1984-2013): ongeveer 62 uur: Kleur en zwartwit: Regisseur: Edgar Reitz
Heimat is ongetwijfeld de meest indrukwekkende serie films die ik ooit gezien heb. De films vertellen het verhaal van de familie Simon in het fictieve dorpje Shabbach in de Hunsruck. Het is een geweldig familieverhaal tegen de achtergrond van de Duitse geschiedenis.

The life collection (bestaande uit Life on Earth, The living planet, The trials of life, Life in the freezer, The private life of plants, The life of birds, The life of mammals, The life in the undergrowth) (Groot Brittannië, 1978-2005): 0ngeveer 60 uur: Geregisseerd en ingesproken door David Attenborough
The life collection bestaat uit een geweldige serie natuurdocumentaires met spectaculaire beelden en deskundig commentaar van Attenborough.

The General (Verenigde Staten, 1926): 78 minuten: Zwartwit: Regisseur Buster Keaton
The general speelt zich af tijdens de burgeroorlog in de Verenigde Staten en is wat mij betreft de beste stomme film die ik ken en een van de beste films ooit.

La vie d'Adèle (Franrijk, 2013): 3 uur: Regisseur Abdellatif Kechiche
Film over een opgroeiende jonge vrouw in een Franse stad en haar eerste liefde. Prachtige coming of agefilm.

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche
Prachtige film over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en als droom heeft om een vis en couscous-restaurant te beginnen. De film geeft een prachtig inkijkje in de Algerijnse cultuur.

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu
Rauw realistisch drama over een doodzieke man dat zich afspeelt in Barcelona.

Breaking the waves (Denemarken, 1996): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier
Liefdesdrama over de Schotse Bess, afkomstig uit een streng religieus dorp die trouwt met Jan, arbeider op een boorplatform.

Shoah (Frankrijk, 1985): 9 uur: Regisseur Claude Lanzmann
Indrukwekkend verslag van de Holocaust aan de hand van interviews met overlevenden: joden, omstanders en Nazi's. Deze documentaire zou iedereen gezien moeten hebben.

War and peace (Groot Brittannië, 2016): 6 uur: Regisseur Tom Harper
Prachtige eigentijdse verfilming van het boek van Tolstoj, mooi om te zien en geweldig geacteerd.

Raise the red lantern (China, 1991): 124 minuten: Regisseur Zhang Yimou
Film over een vrouw die als concubine wordt uitgehuwd aan een rijk man. Geeft een fascinerend inzicht in de oude Chinese maatschappij.

Boyhood (Verenigde Staten, 2014): 158 minuten: Regisseur Richard Linklater
Een jongen wordt 12 jaar lang gevolgd voor een film over zijn leven van zij 6e tot en met zijn 18e jaar.

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger
Indrukwekkende documentaire over een boer in Normandië die gedurende vier seizoenen wordt gevolgd.

The bridges of Madison County (Verenigde Staten, 1995): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood
Liefdesgeschiedenis tussen een rondtrekkende fotograaf (Eastwood) en een huisvrouw (Meryl Streep).

Wallace en Gromit and a matter of loaf and death (Verenigde Staten, 2008): 30 minuten: Regisseur Nick Park
Iedereens favoriete kleianimatie over een uitvinder en zijn hond die ditmaal belanden bij een moordmysterie.

The Yusuftrilogie (bestaande uit Egg, Milk en Honey) (Turkije, 2007-2010): 5 uur: Regisseur Semih Kaplanoglu
Levensverhaal van een Turkse dichter die opgroeit in een klein dorpje. Het is een film vrijwel zonder dialogen en zonder muziek die zeer goed weergeeft hoe het is om in een klein dorpje op te groeien.

Être et avoir (Frankrijk, 2003): 101 minuten: Regisseur Nicolas Philibert
Documentaire over een klein dorpsschooltje op het Franse platteland.

Into the wild (Verenigde Staten, 2007): 140 minuten: Regisseur Sean Penn
Verhaal over een jongen die afgestudeerd is aan de universiteit en besluit om een grote trektocht te maken

The salt of the Earth (Duitsland, 2014): 104 minuten: Regisseur Wim Wenders
Portret van het leven en werk van de Braziliaanse fotograaf Sebastiao Salgado.

The graduate (Verenigde Staten, 1967): 101 minuten: Regisseur Mike Nichols 
Romantische komedie over een jongeman die een relatie krijgt met zijn oudere buurvrouw en vervolgens verliefd wordt op haar dochter. Met prachtige muziek van Simon and Garfunkel.

Shackleton (Groot Brittannië, 2002): 204 minuten: Regisseur Charles Sturridge
Film over de legendarische reis van Shackleton van 1914-1917 met als doel om Antarctica over te steken.

Overigens vind ik alle dvd's die ik op mijn blog heb besproken de moeite van het kijken waard!


vrijdag 16 december 2016

Uit eten in Utrecht: Restaurant Gare du Sud

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij Gare du Sud. Terwijl ik op haar wachtte nam ik een glas versgeperste jus d'orange (10) en een broodje met gezouten roomboter (9). De ober zette alvast een fles kraanwater op tafel.

Het menu bestaat uit een keuze van kleine gerechten die elk ongeveer de omvang van een voorgerecht hebben à 11 euro per gerecht. Er werd ons geadviseerd 3 à 4 gerechtjes te bestellen.

Omdat mijn vriendin vegetarisch is kozen we voor die gerechten, met de bedoeling elk gerecht te delen.

Als eerste gang hadden we de gepofte aubergines die een beetje flauw smaakte (7), verder een kaasplankje dat op zich goed was (9), maar waarvan de porties aan de kleine kant waren.

Tweede gang was een voortreffelijke fluweelzacht smakende pompoensoep met mascarpone en Hollandse garnaaltjes (10), helaas ook een wat kleine portie.

Derde gang was wat geroosterde groenten met geitenkaas (9) en een pasta met venkelsalade (9).

Als toetje had ik de crême brulée met ijs van limoen (9) en mijn vriendin de chocoladetaart.

Al met al hebben we goed gegeten, maar gezien de prijs en gezien het feit dat de chef de cuisine afkomstig is uit Karel V en een Michelinster had, hadden we toch iets beter verwacht. Voor hetzelfde geld kun je in Utrecht beter eten, bijvoorbeeld bij C'est ca, de Vaartsche Rijn, Cantina di David, Jasmijn en ik, om er een paar te noemen.

donderdag 15 december 2016

Carolijn Visser: Selma

Carolijn Visser: Selma (Nederland, 2016): 284 blz: Uitgeverij Augustus

SelmaIn 2008 ontmoette Carolijn Visser Greta en Tseng Y Tsao (Dop) tijdens de pauze van een lezing die ze gaf in Castricum.

Ze vertelden over hun Nederlandse moeder Selma, die in 1950 had besloten met hun vader mee te gaan naar China. Gedurende de jaren die volgden leerde Carolijn Visser broer en zus Tsao beter kennen.

In 2012 gaven zij Carolijn de brieven ter inzage die hun moeder vanuit China naar hun grootvader in Nederland had geschreven. Deze brieven vormen de basis van het boek "Selma" samen met de verhalen van haar kinderen Greta en Dop.

Het boek begint in 1966 als Selma na een lange reis naar Nederland terugkeert naar Peking. Ze merkt hoe de situatie verslechterd is.

Selma was geboren in 1921 en heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met haar vader Max Vos ondergedoken gezeten. Haar vader hertrouwde met de vrouw bij wie hij ondergedoken was.

Na de oorlog gaat Selma in Cambridge studeren en daar ontmoet ze de Chinees Chang Tsao. Ze krijgen 2 kinderen: de oudste, een zoon heet Dop en de jongste, een dochter Greta. Ze emigreren naar Hong Kong en later naar China waar Chang Tsao een belangrijke partijfunctionaris is.

Het verhaal van Selma en haar gezin wordt verteld vanaf 1957 tot aan haar dood in 1968, met een korte epiloog over haar kinderen die in 1974 naar Nederland verhuisden.

Selma was de enige Nederlandse vrouw die tijdens de grote gebeurtenissen in China zoals de grote sprong voorwaarts (1960-1962) en de culturele revolutie (1966-1974) in Peking leefde. Aanvankelijk hebben ze het redelijk goed, mede door de vooraanstaande positie van Chang en haar buitenlandse afkomst. Later wordt het steeds minder totdat ze vanaf 1966 allerlei vernederingen moesten ondergaan en Selma en Chang kort na elkaar stierven.

Ik vind "Selma" een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Carolijn Visser. Het boek is met veel empathie voor de hoofdpersonen geschreven, het leest erg prettig en er is gedegen onderzoek voor het boek verricht. Vooral het gewone dagelijks leven is mooi beschreven. Een van de allermooiste boeken uit het Nederlands taalgebied die ik ken! "Selma" kan zich zondermeer meten met andere klassiekers over China zoals Jung Changs "Wilde zwanen" en het boek van Li Zhisu "Het privé-leven van voorzitter Mao".

Een aantal citaten:
- Als Selma thuiskwam, werd ze op de verschillende binnenplaatsen beleefd gegroet, maar niemand kwam zomaar langs voor een praatje of vroeg haar op de thee.

- In de zomer van 1956 had Mao Zedong intellectuelen en studenten opgeroepen de Communistische Partij te bekritiseren in een poging hen meer bij het landsbestuur te betrekken. "Laat Honderd Bloemen Bloeien" heette de campagne. Er kwam echter zoveel kritiek los, dat Mao het als een aanval op de partij ging zien. Wie zich had uitgesproken, werd gestraft. In 1957 werd een half miljoen mannen en vrouwen gevangengezet of verbannen naar afgelegen gebieden, soms voor een periode van wel twintig jaar. ... Elk bedrijf, elke instelling of instantie werd geacht ongeveer 5 procent van zijn werknemers als schuldigen te ontmaskeren. Zij konden zich hiertegen niet verweren, verloren hun baan, hun woning, hun verblijfsvergunning voor de stad Peking en werden op het platteland tewerkgesteld. Altijd zou het verschrikkelijke stigma "rechts element"in hun dossier blijven staan en hun gezinnen werden samen met hen in het ongeluk gestort.

- Selma mocht deze buitenlanders niet. Ze vond hen te extreem in hun politieke overtuigingen. Onder buitenlandse vrienden die ze vertrouwde noemde ze hen de ""200 percenters".

- Selma vertelde over het taleninstituut. In haar lessen mocht ze alleen exacte Engelse vertalingen van Chinese politieke teksten gebruiken. Straks spraken haar studenten een onbegrijpelijk soort Engels, voorspelde ze, maar als ze iets in die richting zei, werd haar de mond gesnoerd door Chinese collega's of haar eigen studenten. Volgens hen moest een buitenlandse taal een "bruikbaar gereedschap in de klassenstrijd" zijn. Allemaal goed en wel, vond Selma, maar het belangrijkste was toch wel dat de mensen begrepen waar je het over had.

- Selma vroeg haar vader om leerboekjes Engels op te sturen. "Hier is ook wel materiaal maar dat begint met: "I love Chairman Mao". En gaat verder met: "I want to build the revolution." Terwijl ik het daar wel mee eens ben, wil ik toch liever dat mijn kinderen in Engeland een kopje thee kunnen bestellen."

- Jiang Qing en haar getrouwen gebruikten het moment om een "socialistische zuivering van de kunst" te ontketenen. Schrijvers en kunstenaars moesten voortaan putten uit de wereld van arbeiders en boeren en niet meer uit het "feodale" verleden. De Chinese klassieken over keizers en krijgsheren hadden een verderfelijke invloed. De Culturele Revolutie moest daar iets aan doen.

- Onder leiding van Lin Piao was het Rode Boekje samengesteld, een bundeling van citaten van Mao. Het was sinds kort gebruikelijk om het altijd bij je te hebben en zichtbaar een hoek uit je broekzak te laten steken.

- De docent werd geslagen, Sterke jongens trokken de armen van het slachtoffer naar achteren en duwden het hoofd naar beneden. De "vliegtuigpositie" werd dat genoemd.

- Het grootste probleem voor Dop was niet eens dat hij bijna nooit een krant in handen kreeg, want wat er werkelijk gebeurde stond daar zelden in. Voor het echte nieuws moest je in Peking zijn. Je moest bij vrienden en kennissen langsgaan, luisteren naar hun geruchten en daaruit zelf verschillende mogelijke scenario's samenstellen.

 


dinsdag 13 december 2016

Dvd: The graduate

The graduate (Verenigde Staten, 1967): 101 minuten: Regisseur Mike Nichols

The Graduate PosterBenjamin Braddock (Dustin Hoffman) is net afgestudeerd en vraag zich af wat hij nu verder wilt gaan doen.

Op een feestje ter zijner ere vraagt de oudere buurvrouw Mrs Robinson (Anne Bancroft) hem om haar naar huis te brengen. Daar probeert ze hem te verleiden. Ben gaat erop in en krijgt een relatie met zijn buurvrouw.

Hij ontmoet ook haar dochter Elaine en wordt verliefd op haar. Hij vraag haar ten huwelijk, maar de ouders zijn uiteraard tegen.

"The graduate" is een verrukkelijke film, wat mij betreft een van de beste uit de jaren 60 en heeft als bonus de fantastische muziek van Paul Simon en Art Garfunkel.

De laatste 5 minuten van de film zijn een waar hoogtepunt.

   

maandag 12 december 2016

Dvd: Paul dans sa vie

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger

Paul Dans Sa vieIn het westen van Normandië woont de 75-jarige boer Paul Bedel.

Samen met zijn 2 zussen runt hij een boerderij volgens de aloude methode. Hij heeft wel een oude tractor en een oude maaimachine, maar verder doen zij het meeste met de hand.

Gedurende een jaar, vier seizoenen lang worden Paul en zijn zussen gevolgd bij hun werk op de boerderij. Er gebeurt van alles: de koeien worden gemolken, aardappelen gezaaid, mest over het land verspreid, touw gemaakt, boter gekarnd en de kippen gevoerd.

Al met al krijgt de kijker een zeer goed inzicht in waar het bij het boerenleven om draait. Een pracht van een documentaire die ik al zo'n 5 keer heb gezien! Verbijsterend is dat op IMDB maar 88 mensen deze prachtige film hebben gezien.

  

zondag 11 december 2016

Dvd: Breaking the waves

Breaking the waves (Denemarken, 1995): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier

Breaking the Waves PosterIn een Schotse plattelandsgemeente woont Bess McNiell (schitterend gespeeld door Emily Watson).

Zij wordt verliefd op Jan, een arbeider op een olieboorplatform. Tegen de wil van de streng religieuze gemeente in trouwt zij met hem.

In het begin zijn ze zielsgelukkig met elkaar, maar dan slaat het noodlot toe. Jan raakt zeer ernstig gewond bij een ongeluk op het boorplatform en beseft dat hij nooit meer met Bess zal kunnen vrijen.

"Breaking the waves" is onderverdeeld in 7 hoofdstukken en een epiloog die steeds beginnen met een foto van een weids panorama met bijpassende muziek.

Emily Watson speelt de sterren van de hemel als de gelovige Bess en ook Lars van Trier is in topvorm. Zowel van Watson als van van Trier heb ik nooit meer zo'n goede film gezien.

 

vrijdag 9 december 2016

In memorian: Peter van Straaten



Als je mij vraagt wie mijn favoriete hedendaagse kunstenaar is, dan kom ik al gauw uit bij Peter van Straaten. Tot nog toe heb ik maar een keer geblogd over een boek van hem: "De jongen en zijn boom", maar aangezien ik meer dan 30 boeken van hem thuis heb staan zal daar nog wel verandering in komen.

Peter van Straaten werkte met Oost-Indische inkt en maakte prachtige pentekeningen, waarbij hij de schaduwpartijen lichtjes arceerde. Voor het parool heeft hij 40 jaar lang iedere dag een tekening gemaakt.

Kenmerk van Peter van Straaten is ook dat hij zijn tekeningen altijd van een typisch onderschrift voorziet. Ik herinner me een tekening van hem waar een voetbalkeeper treurend voor zijn doel staat, met als onderschrift: "10-0, als jij ze allemaal gehouden had, dan hadden we gelijkgespeeld".

De tekeningen van Peter van Straaten bevatten altijd de nodige humor. Peter van Straaten hield ervan om mensen te observeren en schetste hun eigenaardigheden genadeloos. Alle albums van Peter van Straaten zijn de moeite waard om hun tekeningen, maar er is er eentje die ik nog speciaal wil vermelden.

Dat is natuurlijk "Aanstoot" een album met licht erotische tekeningen waarbij koppels in allerlei standjes worden gadegeslagen door toevallige omstanders. Erg humoristisch. Mij lijkt het ook erg leuk om uitgaande van de tekeningen in dit album foto's te maken van de betreffende situaties.

Een leuke anekdote: een vriend van mij (destijds was hij bijna 80) kwam bij een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter van Straaten in Bergen op Zoom samen met zijn vriendin. De erotische tekeningen hingen in een achteraf zaaaltje waar bijna iedereen zich voor schaamde om er naar te kijken. Mijn vriend en zijn vriendin hadden het rijk vrijwel alleen.

Jammer dat Peter van Straaten niet meer onder ons is!
De foto aan de bovenkant van het artikel is gekopieerd uit de Volkskrant van vandaag.

donderdag 8 december 2016

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante (Frankrijk, 1988): 206 blz: Uitgeverij The Oxford Illustrated Press

Travels with Rosinante by Bernard Magnouloux"Travels with Rosinante" is het verhaal van de ongelooflijke tocht die de Fransman Bernard Magnouloux maakte op de fiets rond de wereld tussen 10 mei 1981 en 7 januari 1987, waarbij hij 77.000 km aflegde en zo'n 50 landen bezocht.

Magnouloux begon zijn monstertocht met een tocht van een half jaar door Zuid-Europa en Noord-Afrika, vervolgens doorstak hij Afrika in de lengte: van Caïro naar Kaapstad, een vlucht naar Buenos Aires, langs de Andes naar Mexico.

In Mexico onderbrak hij zijn tocht gedurende een jaar om in Frankrijk geld te kunnen verdienen om zijn tocht af te kunnen maken. Vervolgens fietste hij door de Verenigde Staten en Canada, vloog van San Fransisco naar Hong Kong en fietste door China, Tibet, Nepal en India naar Pakistan waar hij het vliegtuig naar Istanbul nam.

Het laatste stuk was opnieuw door Griekenland en Zuid-Europa naar huis. Zijn tocht kostte in totaal slechts zo'n 25.000 gulden.

Natuurlijk maakte Magnouloux van alles mee gedurende zijn tocht: problemen bij douanekantoren, problemen met de fiets, aanvallen van tsee tsee vliegen, een beroving, enorme gastvrijheid vrijwel overal, ontmoetingen met collegafietsers.

Zoals gebruikelijk geef ik weer een aantal citaten:

- In Asterix the legionary, I remembered, it said that the stronger the army, the worse it's food. If that is the case the Sudanese army must be pretty weak: it's food was delicious!

- "Now, I have to warn you, the area is infested by lions and, last week, a local cyclist was eaten alive. If you don't believe me, you can go to Chipata morgue and ask to see his remains: by that I mean the bicycle, which the lion couldnt eat." At that he smiled, but instantly resumed his serious mask. "If you persist in your foolish enterprise, I shall give you good advice. In case you meet a lion, you'll have to salute it in the Chichewa way: you must kneel down, clap your hands and say "Mulibwanji", which means "How are you?". If the lion answers "Nilibwino", which means "I'm fine, thank you and you?" you're OK, but if the lion doesn't answer, then you'd better pedal very fast!"

- The chief was teaching me other words of Chichewa (just in case the lion spoke first), when the women brought some more n'sima. With it came a plate in which, because of the dark, I could only just discern long black things.
"Now in your honour, we will have a dessert," said the chief.
"Oh yes, and what is it?"
"It's a local delicacy. These are rats, help yourself to one!"
I couldn's believe I had heard correctly until I brought the long black thing up to my face. It was indeed a rat! Complete with skin and tail, bones and insides, head and ears and teeth; dead, yes, but complete! Were they making fun of me? Me, a rich European being fed by poor Africans, was I being made to feel ashamed?
A glance around persuaded me this was not a joke: the men were sharing the rats. Being the guest, I was the only one to have an entire animal...
Because I have always been a diplomat, I bit into the rat. I could clearly feel the fur on my lips and the bones between my teeth. But it was good. A delicate taste. I was told the recipe: the rat is boiled for several hours and dried in the sun. It gives it the taste of a dried sausage -well, of a furry sausage. My difficulty in fact, was to eat without looking at it, for then, it was truly enjoyable -except that is for the head which was hard to chew because of the teeth and the tail which got stuck between two of my molars. I had to dispose of that discreetly behind my back.

There was still the problem of the left side of my moustache: since Santiago I had had a west wind and it had succeeded in bending the left side of my moustache so that I could not eat without chewing it. To prevent that I had had to attach it by a string to the spoke-nipple earring which I word in my left ear.

In some countries indeed a western bicycle, no matter how special, can be sold for a good price and customs officers noted her in my passport when I came in, to ensure that I took her out. Thus the Tunesian customs wrote: "Vu à l'entrée, vélo usagé (Seen on entry, used bicycle)" and very honestly, two months later: "Vu à la sortie, vélo très usagé (Seen on exit, very used bicycle)".

Na zijn beroving:
"You are very lucky," he added. "You must understand that this state is the poorest in the United States of Mexico and that the proximity of Acapulco and its luxury is a permanent provocation to violence. ... And you are still alive, don't complain!"
"You are the third to be attacked this month in the same place, but you are the first one to escape alive. One man died from a bullet in his belly, small calibre, it probably took him quite a long time to die ... The second one lost his head, I mean literally, from several machete blows ... So you see, you should be happy to have lost only a few dollars, your cooking utensils and a Sudanese turban! As a matter of fact, if I was in your situation, I would probably take advantage of it an go back home to kiss my mother while I was still alive!"

Het boek wordt afgesloten met 40 bladzijden met informatie over boeken, wegenkaarten, fietsenmakers en praktische informatie over de route voor wie de tocht (of een gedeelte daarvan) zelf wil nafietsen.

 


woensdag 7 december 2016

Boeken die ik dit jaar gelezen heb, maar nog niet besproken

Er zijn een paar boeken die ik dit jaar gelezen heb en waarover ik nog niet geblogd heb. De bedoeling is om er nog wat uitgebreidere stukjes over te schrijven, maar hier alvast in het kort.

Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen (1992): 1098 blz: Vertaald door Annelies van Hees: Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep, Perpetua-reeks 
Ergens in het begin van dit jaar las ik deze dikke pil met sprookjes en verhalen van de Deense schrijver Andersen. Wie kent de sprookjes van Andersen niet? Verrassend is om te lezen hoe goed ze zijn in deze mooie vertaling. Enkele van mijn favorieten: Kleine Claus en grote Claus, De kleine zeemeermin, De nieuwe kleren van de keizer, De standvastige tinnen soldaat, De wilde zwanen,  Het lelijke jonge eendje, De sneeuwkoningin, De schaduw, Het meisje met de zwavelstokjes. Waarschijnlijk kennen de meeste mensen deze sprookjes wel. Ook de minder bekende sprookjes en verhalen zijn altijd de moeite van het lezen waard. Kortom een leesgenoegen voor jong en oud en mijn favoriete boek van het afgelopen jaar tot dusver.
 

Roz Chast: Kunnen we het niet over iets leukers hebben (2015): 230 blz: Vertaald door Toon Dohmen 
Prachtige graphic novel waar collegablogger Joke een leuk stukje over heeft geschreven. Het boek gaat over een vrouw van middelbare leeftijd die voor haar zeer oude ouders moet zorgen en daar liefdevol over schrijft en tekent. Een aanrader!
   

Theo van den Boogaard & Wim T. Schippers: Sjef van Oekel, verschillende albums
Deze heb ik voor mijn verjaardag gekregen. Absurdistische humor, bij tijden erg leuk, maar hoewel mooi getekend maakt het toch geen blijvende indruk.
  

maandag 5 december 2016

Dvd: The kiterunner

The kiterunner (Verenigde Staten, ): 122 minuten: Regisseur Marc Forster

De vliegeraar PosterAmir groeit op in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan.

Zijn vader heeft zijn vrouw verloren bij haar bevalling en heeft een vader en zijn zoon Hassan als bedienden.

Hassan is de beste vriend van Amir en verdedigt hem door dik en dun. Amir is nogal bangelijk aangelegd (vredelievend?). Toevallig zijn Amir en Hassan twee van de beste vliegeraars van Kabul. Er worden mesjes aan de touwen van de vliegers bevestigd waarmee ze andere vliegers kunnen snijden zodat die neerstorten.

Op een kwade dag wordt Hassan als hij alleen is verkracht door de saditsche Assef. Deze gebeurtenis zorgt voor een verwijdering tussen Amir en Hassan.

Jaren later: Amir is inmiddels getrouwd met de knappe Soraya en woont in Californië. Op een dag krijgt hij een telefoontje van een vriend van zijn vader dat hij onmiddellijk naar Pakistan moet komen. Daar aangekomen wordt een familiegeheim onthuld en moet hij de reis naar Kabul maken.

Ik heb het boek "De vliegeraar" waarop deze film is gebaseerd een aantal jaren geleden gelezen, maar dat maakte geen verpletterende indruk. Eerlijk gezegd vond ik de film interessanter dan het boek, met name ook door de kleurrijke beelden van Kabul (ik denk gefilmd in China). Een indrukwekkende boekverfilming!

   

zondag 4 december 2016

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee (Groot Brittannië, 1984): 282 blz: Vertaald door Marijke Versluys: Uitgeverij Atlas

STEMMEN VAN DE OUDE ZEE (PANDORA)"Stemmen van de oude zee" is het verslag van 3 zomers die de Engelsman Norman Lewis doorbracht in het vissersdorp Farol aan de Spaanse middellandse zeekust in de jaren 1946-1948.

Farol was een afgelegen dorp waar de mensen hun geld verdienden door te vissen. Er waren jaarlijks drie grote vangsten: de sardienenvangst in het voorjaar en het najaar en de tonijnvangst in het najaar. De laaatste jaren voordat Lewis aankwam waren de vangsten matig geweest zodat het dorp in grote armoede leefde.

In de tijd dat Lewis in het dorp verbleef traden er grote veranderingen op. Muga, een rijk man uit het binnenland kocht een paar huizen en een stuk land en wilde Farol openstellen voor het (buitenlands) toerisme. De plaatselijke vissers vonden het maar niets maar konden hier niet veel aan doen.

Norman Lewis beschrijft liefdevol zijn verblijf in Farol, hoe hij langzaamaan geaccepteerd wordt door de vissers en hoe hij mee gaat vissen. Een mooi boek, hoewel ik nu niet zo enthousiast was als bij de eerste lezing.

Citaat:
Het feit dat Sebastian mij vertrouwelijke informatie had doorgegeven was een bemoedigend teken dat mijn status in het dorp geleidelijk aan verbeterde. Het bleef een nadeel om buitenlander te zijn, maar naarmate mijn gezicht vertrouwder werd, speelde dat bezwaar met de week een kleinere rol. Ik moest de schijn wekken dat ik de plaatselijke vooroordelen deelde. "Neem je hoed af als je langs de kerk komt," zei Sebastian, "Maar ga er niet binnen. Blijf uit de buurt van het café als de politie er is. Vraag niet of een visser iets van je wil drinken. Wacht tot zij jou vragen of je zin hebt in een glas." Er waren vele voetangels en klemmen in de omgang met anderen, vele fouten die je moest zien te vermijden. Terwijl ik er behoedzaam en met beleid naar streefde om, zo hoopte ik, eens volkomen door de gemeenschap geaccepteerd te worden, zette ik nooit een stap zonder eerst Sebastian of de grootmoeder om raad te vragen.

 

vrijdag 2 december 2016

Uit eten in Utrecht: Tapasrestaurant El Mundo 2

Vanavond heb ik met een vriend voor het eerst sinds bijna 3 jaar weer eens bij El Mundo gegeten. Ik zou mijn vorige bespreking van El Mundo letterlijk kunnen overtypen want veel is er hier niet veranderd in de afgelopen 3 jaar.

We kozen voor de onbeperkte Tapas a 19,95 euro per persoon. We konden kiezen uit kaasgerechten, visgerechten (koud en warm), vleesgerechten (koud en warm) en vegetarische gerechten (koud en warm). In totaal is er keuze uit meer dan 50 verschillende tapas. Per ronde konden we allebei 2 gerechten bestellen.

We deelden de gerechtjes (waardering per gerecht tussen 6½ en 8½) zodat we van alles wat konden proeven. Als eerste ronde hadden we visgerechten: garnalen met knoflook, garnalenkroketjes, een zalmspies met tomaatjes en een sardientje. Voor de tweede gang verschillende soorten kaas, waarvan we allebei de blauwschimmelkaas met witlof het lekkerst vonden. Derde gang waren warme vleesgerechten: stukjes ossehaas in saus (te lang gebraden en met te veel peper en zout), varkenshaasjes, gegrilde aubergine met vlees en een stukje toast met varkensvlees. Voor de vierde gang kozen we 2 keer de carpaccio en een portie serranoham en een salade.

De wachttijden tussen de gangen vond ik aan de lange kant (tussen 15 en 20 minuten). Bij het eten kreeg ik een kan gratis kraanwater zoals het hoort (er zat zelfs een schijfje citroen in).

Als je niet te hoge eisen stelt dan kun je bij El Mundo voor niet al te veel geld redelijk je buikje vol eten, maar verwacht geen culinaire hoogstandjes, daarvoor moet je elders wezen.

De tapas zijn allemaal erg simpel klaar te maken en een beetje kok kan het thuis veel beter. Toch heb ik hier prima gegeten.

Ik vind El Mundo beter dan Corfu (waar men onbeperkt mediterrane tapas serveert), minder goed dan Sumo en duidelijk minder dan Umami.

woensdag 30 november 2016

August Sander: People of the 20th century

August Sander: People of the 20th century (Duitsland, 2013): 807 blz: Uitgeverij Schirmer/ Mosel

Product DetailsAugust Sander was een Duitse portretfotograaf die leefde van 1876 tot 1964.

Hij had als droom om een overzicht te maken van het Duitse volk, de verschillende bevolkingsgroepen, door die te portretteren.

Vanaf 1910 tot ongeveer 1956 is hij hier mee bezig geweest, waarbij de overgrote meerderheid van de foto's in het boek genomen zijn in de jaren van de Weimar-republiek: tussen 1918 en 1933.

Volgens August Sander moesten zijn portretfoto's een exacte gelijkenis met de werkelijkheid opleveren en zo gedetailleerd mogelijk zijn. Trucjes om de foto's te verfraaien daar deed hij niet aan.

"People of the 20-century" is een prachtig uitgegeven boek, dat meer dan 600 reprodukties bevat, die allen schitterend zijn afgedrukt. Als boek vind ik het het mooiste fotoboek dat ik in mijn bezit heb, en dat wil wat zeggen!

  

dinsdag 29 november 2016

Barbara Stok: Toch een geluk

Barbara Stok: Toch een geluk (Nederland, 2016): 160 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

Toch een geluk"Toch een geluk" is het nieuwste autobiografische stripverhaal van de Groningse striptekenares Barbara Stok. In dit boek schrijft ze over de grote en kleine dingen die ze in haar leven meemaakt. Er zijn de grote dingen zoals haar werk aan de biografie van Vincent van Gogh, maar er zijn natuurlijk ook de talloze kleine dingen, zoals:

- Een televisieopname.
- Dat ze een ladder koopt voor de verjaardag van haar zusje, maar dat die niet in de auto past en ze de voorruit molt.
- Dat ze een drol opruimt die haar hond Wisky heeft gelegd.
- Dat ze een vriendelijke wetenschapper ontmoet die de volgende ochtend bij de balie van de NS uit zijn dak gaat.
- Een zeiltochtje op het IJsselmeer.
- Een slak in de basilicum.
- Dat ze bij een bushalte in de regen staat te wachten en schrijft: "Soms kun je beter juist niet in het hier en nu zijn."
- Een mol die ze helpt oversteken op de afrit van de A7.
- Dat ze verslag maakt in stripvorm van een stripfestival in Lucca.

Het klinkt allemaal niet zo bijzonder, maar dat is het intussen wel. Barbara Stok tekent de alledaagse gebeurtenissen in haar leven zo dat iedereen zich in haar tekeningen kan herkennen. De tekeningen zijn ook erg mooi, op het oog simpel met een strakke lijnvoering en erg mooi ingekleurd. Ik hoop dat er nog veel albums van haar hand volgen.

 

maandag 28 november 2016

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient (Nederland, 1936? ): 231 blz: Uitgeverij Holland Uitgeversmaatschappij

Zelf heb ik in 1988 een fietstocht gemaakt van Zeist naar Istanbul. Zoals iedereen die een dergelijk grote fietstocht heeft gemaakt heb ik wel het een en ander meegemaakt tijdens deze tocht.

Vergeleken met de tocht die Gerard Monnink beschrijft beschouw ik mijn eigen tocht als een veredelde vakantiefietstocht. De tijden waren ook anders: terwijl ik de beschikking had over een lichtgewicht fiets en een lichtgewicht kampeeruitrusting moesten Gerard en zijn vriend Toon Damhuis het doen met een veel zwaardere fiest en bepakking. Bovendien reisden ze vrijwel zonder geld op zak en waren de wegen veel slechter dan tegenwoordig.

De talloze avonturen die de twee fietsreizigers meemaken worden in geuren en kleuren verteld. We maken kennis met slechte wegen, onherbergzame gebieden, wilde honden, ratten en luizen. Aan het einde van het boek in Palestina komen Gerard en Toon Sefania tegen, de latere vrouw van Gerard.

Helaas zijn de foto's die bij het boek zijn afgedrukt nogal wazig. Gerard heeft het regelmatig over de grote fotografische kwaliteiten van zijn vriend en dan vallen deze veelal onscherpe foto's toch wat tegen.

Lees hier wat collegablogger Koen de Jager van dit boek vond.

Een aantal wat langere citaten:

De kennismaking van Gerard met Toon:
"Neem me niet kwalijk", zeg ik "bent u Damhuis?" "Ja, dat ben ik" "Ik zou graag eens kennis met u willen maken, mijn naam is Monnink" "Aangenaam", en op zijn handdruk ga ik door: "De kwestie is namelijk dat ik al veel van uw reizen heb gehoord. Nu wilde ik zelf ook eens een grote fietstocht maken. Een tent meenemen om onderweg te kamperen, zelf eten koken, etc. En nu wilde ik eigenlijk vragen of u idee hebt om mee te gaan." Even glijden zijn blauwe kijkers langs mij heen. "Hm, waar wilde je dan naar toe?" "Nou, een wat excentrieke tocht" en ietwat verlegen ga ik verder: "een lange reis helemaal naar Palestina." Een ogenblik slechts denkt hij na. Dan volgt in zijn sappig Twents dialect: "Ja, dan konk wa metgaon." Alsof het een reisje van een paar dagen gold! "Wanneer wilde je vertrekken?" "Aanstaande zaterdag liefst", stamelde ik perplex." Goed-dan ben ik hier wel. Daar kun je van op aan."

Onderweg:
Als er een auto passeerde, waren we minutenlang in een stofwolk gehuld en de struiken en bomen langs de weg waren eveneens met een grijze laag bedekt. Voor onze bodies, waarop de zon onbarmhartig brandde, betekende dit een ware krachtproef, evenals voor onze banden.
Maar onverstoorbaar peddelde mijn metgezel verder, de ene helling op, de andere af, even stilhoudend soms voor een dronk water en dan weer voort!  Toen ik een ogenblikje naast Damhuis kwam, schoot ik onwillekeurig in de lach: Ontzettend, zijn gehele gezicht was bijna onherkenbaar met een grijsgrauwe laag bedekt! Verbaasd keek hij me aan: "Waarom lach je?" "Om je gezicht, helemaal met stof bedekt, ha, ha, ha!" "Ja, je kunt goed lachen", antwoordde hij, "maar wacht even, hier is een spiegeltje, -óók een aardige schoorsteenveger." Ik moet een heel ontzet gezicht getrokken hebben, want nu was Damhuis aan de beurt om te schateren!

Pech:
De geweldige schok deed onze voorwielen pal stilstaan ... Beiden kropen we weer overeind en betastten onze armen en benen. Nee, niets gebroken, alleen een paar kleine ontvellingen en schrammen aan onze handen en aan de neus van mijn vriend. Verder waren we geheel met klei en modder bedekt ... Bij een andere gelegenheid zouden we zeker hartelijk gelachen hebben om deze onvrijwillige kleidoop. Maar nu voelden we ons te miserabel en daarbij kwam de angst om onze karretjes. Bezorgd inspecteerde mijn vriend zijn vehikel ... Nee, niets aan kapot ... Maar toen ik weer op mijn Veeno wilde stappen, schuurde 't voorwiel langs de vork en met ontzetting constateerden we, dat de vooras gebroken was. Bedremmeld stonden we bij onze fietsen. We hadden zo vertrouwd op de onverwoestbaarheid van onze karretjes, dat we dit nauwelijks konden geloven ... "En dat," hoorde ik mijn vriend somber mompelen, "terwijl we niet eens een reserve-as bij ons hebben. Ja, alle beroerdigheid scheen zich hier in dit wilde stuk Balkan op te stapelen." 'n Grote kans bovendien, dat er in dit nest hieronder geen fietsas te vinden is ...Misschien kènnen ze hier wel geen fietsen", ging hij bemoedigend verder, terwijl we voorzichtig naar beneden schoven.

Luizen:
Toen we tenslotte klaar waren, moest ik toch eerst even kijken, waar dat jeukerige gevoel nu eigenlijk vandaan kwam, dat me de hele dag al gehinderd had. Ik trok mijn pullover en mijn hemd uit en... tot mijn ontzetting ontdekte ik de oorzaak... Luizen, grote, griezelige beesten... Vol afschuw toonde ik het mijn vriend. "Wel verd..., mij heeft ook al een hele tijd, de "de pokkel" (rug) gejeukt, om je de waarheid te zeggen", viel hij uit en snel trok hij zijn kleren uit... "Zie je wel... compleet onder de luizen... Die hebben we natuurlijk in deze oude bedden hier opgelopen..., dat is absoluut zeker. En daar hebben we nog voor betaald ook!" Dat was het begin van de Oriënt! "Onmiddellijk ander ondergoed aan!" riep ik vol afschuw. Maar Toon hield me tegen, met de woorden: "Ben je nou helemaal gek geworden?! Als je nu direct ander ondergoed aandoet, bederf je dat ook helemaal en kom je d'r nooit weer af. De enige manier is, de spullen vanavond in het hotel te wassen met kokend water en veel zeep. Want ik ken ze, ik heb ze op een vroegere reis ook al eens gehad", voegde hij er verklarend aan toe... "Luizen... praat me niet van luizen... Drie maal per dag krijgen die krengen jongen en s'avonds zijn ze alweer drachtig."


Ik had het boek al een keer eerder gelezen, maar was bij herlezing verbaasd over hoe goed geschreven ik het vond. Zonder meer een van de mooiste verslagen van een grote fietstocht die ik ken.


 

zondag 27 november 2016

Dvd: The bridges of Madison County

The bridges of Madison County (Verenigde Staten, 1995): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood

The Bridges of Madison County PosterAls Fransesca Johnson is overleden lezen haar 2 kinderen haar laatste wil, waarin staat dat ze gecremeerd wil worden en dat haar as moet worden uitgestrooid bij eeen bepaalde brug. De kinderen zijn stomverbaasd, maar lezen over het verhaal van de liefde van hun moeder en een voorbijtrekkende fotograaf.

Gedurende 4 dagen in 1965, terwijl de echtgenoot en 2 kinderen van Fransesca op pad waren om een prijswinnende stier tentoon te stellen, komt de fotograaf Robert Kincaid, die enigszins verdwaald is, langs op de boerderij van de familie Johnson.

Fransesca wijst hem de weg, nodigt hem uit voor een glas ijsthee, kookt voor hem en zo ontstaat een heftige romance.

Clint Eastwood die ook de regisseur is van deze film speelt de mannelijke hoofdrol en Meryl Streep de vrouwelijke hoofdrol. Beiden zijn wat oudere ervaren topacteurs en deze film is fantastisch gespeeld.

Een van de aller indrukwekkendste liefdesfilms die ik ooit gezien heb. Ook voor mensen die niet speciaal fan zijn van Eastwood of Streep.

  

dinsdag 22 november 2016

Michiel van de Pol: Spotters

Michiel van de Pol: Spotters (Nederland, 2016): 180 blz: Uitgeverij Scratchbooks

SpottersFrank is vliegtuigspotter. Dat houdt in dat hij op bepaalde plekken met een telelens naar de lucht tuurt en dan de vluchtnummers van overvliegende vliegtuigen noteert.

Hij heeft zelfs aan zijn vader gevraagd om een glazen koepeltje op het dak te bouwen zodat hij ook thuis vliegtuigen kan spotten. Ook bouwt Frank modelvliegtuigjes, waarbij hij zorgvuldig volgens de handleiding te werk gaat.

Op een spotlocatie ontmoet Frank Julia die haar broer chauffeert. Julia daagt hem uit en ze krijgen een relatie. Julia is ook bezig om een boek te schrijven over een kunstenaar die een lamp wil maken van zijn geamputeerde been. Julia raakt zwanger, krijgt kanker en Frank zal moeten wennen aan het idee om zelf een kind op te voeden.

Het gegeven van het boek vind ik interessant. Helaas liggen de tekeningen me niet zo. De tekeningen zijn vaak nogal chaotisch. Wat ik dan weer wel leuk vind voor een liefdesverhaal is dat zowel Frank als Julia afgebeeld worden als twee niet zo heel knappe mensen.

Ik heb dit boek gelezen na een recensie op het blog van Bunt Blogt te hebben gelezen.

  

maandag 21 november 2016

Recept: Stoofpeertjes

Het is herfst en ze zijn er weer: stoofperen. Heerlijk bij het hoofdgerecht of los als toetje (of zomaar tussendoor).

Ingrediënten voor 8 personen:
- 16 stoofperen (liefst Gieser Wildeman, die zijn het lekkerst)
- 1 kaneelstokje
- beetje suiker naar smaak, hoeft niet veel te zijn, 20 gram voor 2 kilo peertjes is genoeg
- water

Bereiding: Schil de peren vanaf het stokje, zodat je hele peren overhoudt (dat ziet er het mooiste uit). Zet ze op met een beetje water, een kaneelstokje en wat suiker. Breng ze aan de kook, zet het vuur op de laagste stand en laat ze 3 uur doorpruttelen totdat ze lekker zacht en mooi rood zijn. Let op dat ze niet droogkoken, dan zit je letterlijk met de gebakken peren!

Voor grote eters kun je ook wel 3 of 4 peren per persoon klaarmaken (zelf lust ik er wel 10 op een dag). De peren kun je prima een paar dagen bewaren in de koelkast. Ik vind ze het lekkerst als ze nog een klein beetje lauw zijn. Eet smakelijk!

zaterdag 19 november 2016

Bernard Ollivier: Verre voetreis

Bernard Ollivier: Verre voetreis (Frankrijk, 2000): 319 blz: Vertaald door Frans van Woerden (2002): Uitgeverij Atlas

"Verre voetreis" is het verslag van een voettocht dwars door Turkije die Bernard Ollivier in 1999 maakte als eerste etappe van een voorgenomen voettocht over de Zijderoute vanaf Istanbul tot in China.

Het boek geeft prima weer wat er bij het maken van een grote reis allemaal komt kijken.

Bernard is bij zijn vertrek, 60 jaar oud en in een goede lichamelijke conditie. Toch lijkt hij zichzelf overschat te hebben: hij wandelt enorme afstanden, maar heeft ook steeds last van zijn voeten.

Hij beschrijft mooi de gastvrijheid in Turkije zoals die zelf ook in Turkije ervaren heb toen ik daar, lang geleden op vakantie was. Bernard ontmoet allerlei mensen, die hij met liefde beschrijft.

Aan het eind van de tocht gaat het fout. Bernard heeft een paar vervelende ontmoetingen, let niet goed op wat hij eet en wordt tenslotte afgevoerd met een ambulance en gerepatriëerd.

Een aantal citaten:

- Grote reizen beginnen met een kleine depressie

- Lopen doet dagdromen. Het gaat niet goed samen met gestructureerd nadenken, dit is meer iets voor de contemplatie, voor als je met halfgesloten ogen op een zacht kussen van heel fijn zand ligt, een siësta doet in de schaduw van een dennenboom.

- Net als sportlieden voor een belangrijke beproeving, concentreer ik me op mijn lichamelijke functioneren. Ik heb een lichte steek in mijn zij, ik voel ook een klein pijntje in mijn knie, en een korte krampscheut in een voet, even schrik ik, maar ik weet heel goed dat het juist betekent dat ik goed in vorm ben.

- Op slag komen alle twintig aanwezigen het terras op en drommen om me heen. Ze bestoken me met vragen:
"Uit welk land kom je?"
"Ben je echt in Istanbul gestart?"
"Waar ga je naartoe?"
"Wat doe je voor werk?"
"Ben je getrouwd?"
"Hoeveel kinderen?"

- Ik voel me nog vermoeid van de vorige dag en zie het allemaal niet erg zitten. Ik maak me vooral zorgen over mijn voeten. Al die loop-ellende van me komt doordat de naad in de neus van de schoen te diep is vastgestikt, zodat er vanbinnen een scherp randje is dat bij elke stap die ik doe als een soort guillotine in mijn tenen hakt.

- Hier en daar staan wat onvoltooide privé-woningen. Meestal wonen de eigenaren op de begane grond of de eerste verdieping. Aan de muren daarboven  is alleen maar een begin gemaakt, uit de betonnen palen steken roestige stangen als pijlen naar de hemel omhoog. Later hoor ik dat dat met opzet zo wordt gelaten: woningbelasting wordt pas verplicht als de woning helemaal af is, dus worden ze in half voltooide staat gelaten.

- Wanneer ik vraag of iemand een zin die ik niet goed begrijp wil herhalen, denken mijn gesprekspartners, over het algemeen eenvoudige mensen, dat mijn gehoor niet in orde is. Ze herhalen de zin in hetzelfde tempo, alleen wat luider.

- Opnieuw constateer ik dat de leden van de polis die zich alleen met het verkeer bezighouden, minder agressief zijn dan de jandarmas die de terroristen moeten bestrijden, of de askers, de militairen, die over het algemeen arrogant zijn en moeten laten zien hoe onmisbaar ze zijn.

- De dagdromer daarentegen krijgt bij het wandelen veel meer kans. Anders dan bij nadenken kun je je dagdromerij onderbreken en weer hervatten zonder dat zo'n interruptie al te hinderlijk is. Integendeel, een overvliegende ooievaar, het gegons van de insecten, het vlammende purper van een bloem of een eigenaardig gevormd steentje waar je met je schoen tegenaan stoot, prikkelen juist de fantasie.

- De economische crisis en de enorme inflatie zijn grotendeels te wijten aan de geweldige bedragen die nodig zijn om een van de grootste legers ter wereld op de been te houden.

- Cultureel en historisch gezien brengt mijn reis me minder bevrediging dan ik had gehoopt. Mijn gebrekkige kennis van de taal is echt een handicap voor alles wat met informatie te maken heeft. Maar de intense contacten die ik heb gehad, vooral met de gezinnen waar ik te gast ben geweest, zijn te danken aan de taal van het gevoel, daarbij spelen woordenschat en grammatica geen rol.

- Het kost me moeite richting te houden op deze bergweg. "Rechtuit" hebben ze tegen me gezegd. Ik kom alleen wel om de paar kilometer zo'n vervloekte tweesprong tegen. Je vraagt je de godganse tijd af: rechtuit naar rechts of rechtuit naar links?

- Een paar gelukkige autobezitters zijn hun dierbare bezit aan het wassen zoals ze dat bijna dagelijks doen. Het lijkt mij dat ze beter wat zuiniger met water zouden kunnen zijn, daar is hier toch al zo'n gebrek aan. Als ze eens wat minder tijd zouden besteden, denk ik bij mezelf, aan het schoonpoetsen van die karren van ze en wat meer tijd over zouden hebben voor het schoonhouden van hun wc's, dan zouden ze misschien minder de blits maken, maar zou de hygiëne er stuken op vooruitgaan.

- Op het platteland heeft het me altijd getroffen dat de trots van de gastheer op het feit dat hij je mag ontvangen, wordt gedeeld door de overige dorpelingen. In onze "geciviliseerde" maatschappij is het hele idee van gastvrijheid langzaam maar zeker in vergetelheid geraakt of heeft bepaaalde verworden vormen aangenomen.

- Ik neem de gelegenheid waar om een paar dingen over het moslimhuwelijk te weten te komen. Zoiets gaat heel eenvoudig in zijn werk: er zijn drie personen voor nodig, het bruidspaar en een derde, een soort getuige die een iman kan zijn, maar dat is niet verplicht. De getuige vraagt aan de bruidegom: "Hoeveel is deze vrouw waard?" Hierop noemt de man en prijs in goud.Dan zijn ze getrouwd. Als de echtgenoot later van mening verandert hoeft hij slechts driemaal te zeggen: "Ga weg." Dan zijn ze gescheiden. De enige verplichting van de man bestaat uit het betalen van de prijs die hij bij de huwelijksvoltrekking heeft genoemd.

 


vrijdag 18 november 2016

Dvd: Biutiful

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Biutiful Poster Inarittu is een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Van hem heb ik "Amores perros", "Babel", "Biutiful", "The bird man"en "The revenant" gezien.

Van de 3 eerste films kon ik het meest genieten, de films die hij gemaakt heeft in Hollywood vind ik toch een stukje minder. Van al zijn films is "Biutiful" mijn persoonlijke favoriet.

"Biutiful" is het verhaal van Uxbal (prachtig gespeeld door Javier Bardem) die gescheiden is van zijn vrouw en de zorg voor hun twee kinderen heeft. Uxbal is ernstig ziek en probeert om zijn kinderen na zijn dood zo goed mogelijk achter te laten. Uxbal is begaan met het lot van zijn medemensen en hoewel hij een aantal illegalen (Afrikanen en Chinezen) in dienst heeft probeert hij om ze niet uit te buiten.

 "Biutiful" is een rauw realistische film en geeft een ontnuchterend beeld van het leven aan de onderzijde van een wereldstad. Ik vind het een prachtige film maar verwacht geen feelgoodmovie.

  

donderdag 17 november 2016

Dvd: Lady Chatterley

Lady Chatterley (Frankrijk, 2007): 168 minuten: Regisseur Pascale Ferran

Lady Chatterley Poster"Lady Chatterley" is een verfilming van het beruchte boek van D.H. Lawrence "Lady Chatterley's lover".

Toen het boek uitkwam werd het onmiddellijk verboden.

Inmiddels is het gegeven niet meer zo opzienbarend: Constance is getrouwd met een invalide rijke man die niet meer tot lichamelijke liefde in staat is. In hun enorme huis verveelt ze zich. Dan ontmoet ze de jachtopziener Parkin met wie ze een intense seksuele relatie krijgt.

Het verhaal van hun liefde wordt mooi verteld. Het vele bloot in de film dient de film en is nergens pornografisch of vervelend om naar te kijken. Een van de mooist verfilmende liefdesgeschiedenissen die ik ken.


Nu nog het boek lezen!

  

woensdag 16 november 2016

Eric de Kuyper: Aan zee

Eric de Kuyper: Aan zee: taferelen uit de kinderjaren (België, 1988): 120 blz: Uitgeverij Sun

"Aan zee" is een dun boekje en het eerste deel van een serie autobiografische boeken van de Vlaamse schrijver Eric de Kuyper.

In dit boek beschrijft de Kuyper de zomers die hij als kind in Oostende doorbracht samen met zijn familie aan het strand. Iedere zomer in de maanden juli en augustus zat Eric met zijn zus, zijn moeder, zijn oma en een stel ooms en tantes en neven en nichten aan het strand. Daar speelde hij op een manier die hij nu als volwassene niet meer kan begrijpen.

Het is een boekje vol prachtig beschreven nostalgische herinneringen en doet het verlangen wekken om ook de overige delen van de reeks te lezen. Wat mij betreft nu al een van mijn ontdekkingen van leesjaar 2016.

  

dinsdag 15 november 2016

Reuel Golden (red): Around the world in 125 years

Reuel Golden (red): Around the world in 125 years (Verenigde Staten, 2013): 456 blz: Uitgeverij Taschen

National Geographic: Around the World in 125 YearsTaschen, de vermaarde uitgever van vooral kunstboeken, heeft een prachtige set van 3 boeken uitgegeven met foto's uit de archieven van de National Geographic Society.

De boeken zijn uitgegeven in een gelimiteerde oplage van 125.000 stuks (hoezo gelimiteerd?) en kosten nieuw iets van 380 euro. Het is vooral een set voor de heb.

De National Geographic Society is opgericht in de Verenigde Staten in 1888 en heeft als doel kennis over onze planeet te verspreiden. Zij doet dit ondermeer door publicatie van hun maandblad, dat een van de meest gelezen tijdschriften ter wereld is en ook een van de tijdschriften met de mooiste foto's.

Tal van beroemde fotografen hebben voor dit tijdschrift gewerkt zoals onder andere Steve McCurry en onze eigen Frans Lanting.

Uit meer dan 1 miljoen foto's zijn de foto's voor deze serie van drie boeken gekozen. De foto's zijn prachtig afgedrukt op groot formaat, soms zelfs over 2 bladzijden. De foto's zijn vrijwel zonder uitzondering een genot om naar te kijken. Sommigen zijn echt fantastisch, maar zelfs de minder spectaculaire zijn foto's waarvoor een topfotograaf zich niet hoeft te schamen.

Er staan natuurfoto's in: landschappen en wilde dieren, maar vooral foto's van mensen: portretfoto's en foto's van mensen op straat of in de natuur.

De bijschriften bij de foto's zijn precies goed: naam van de fotograaf, jaartal plus plaatsaanduiding en een korte beschrijving van wat er op de foto staat, hoewel je dat laatste meestal zelf ook wel ziet.

Kortom: een van de allermooiste fotoboeken die ik ken!

 

maandag 14 november 2016

Uit eten in Utrecht: Chinees restaurant Bistro Lunetten

Na afloop van een korte vakantie heb ik gisterenavond met een vriend bij Bistro Lunetten gegeten.

Totdat ik in Lunetten ruim 4 jaar geleden het veel betere eethuis Kolintang ontdekte kwam ik hier regelmatig. Nu kom ik hier nog maar zelden, alleen een enkele keer op een zondagavond als Kolintang dicht is.

We kozen voor een Kantonees menu a 23,50 euro per persoon.

Voorafje waren wat gefrituurde miniloempiaatjes (7).

Daarna een wontonsoep (7,5).

Hoofdgerecht was witte rijst met een grote schaal met verschillende gerechtjes: 2 gebakken garnalen, kipsaté, een rundvleesgerecht en een varkensvleesgerecht (8).

Als toetje kregen we een vruchtensorbet (8).

Het eten was voor een Chinees best goed, maar toch wel veel minder lekker (en duurder) dan bij Kolintang.

Vroeger, 35 jaar geleden toen ik nog op de middelbare school zat, was uit eten bij de Chinees het lekkerste wat ik kon bedenken (veel vergelijkingsmateriaal had ik toen niet, we gingen thuis haast nooit uit eten).

Intussen vind ik verweg de meeste Chinese restaurants waar ik heb gegeten erg voorspelbaar en nogal gewoontjes. Ook gebruiken ze in veel Chinese restaurants smaakversterker (hier gelukkig niet) waar ik altijd last van een opgeblazen gevoel van krijg. Ik zou graag een keer een reis naar China maken om daar het eten te proberen, maar voor Chinees eten in Nederland hoef je mij niet wakker te maken.

zondag 13 november 2016

Uit eten in Breda: Italiaans restaurant de Pastakantine

Gisterenmiddag heb ik met een vriend rondgewandeld in het centrum van Breda. We zochten een plek om iets te eten en kwamen op goed geluk bij de Pastakantine terecht, een ruim opgezette zaak met een grote open keuken.

Als voorgerecht hadden we een schaal met antipasta: vleeswaren, kaas, geroosterd brood en groene olijven met pit, goed maar niet heel bijzonder (8).

Als hoofdgerecht had ik de chef's special: spaghetti met gamba's. Naar mijn smaak zat er iets te veel room door de saus, maar verder was hij goed (8).

Het cijfer doet vermoeden dat ik redelijk tevreden was met het eten. Dat klopt ook wel, maar spaghetti is natuurlijk wel erg makkelijk klaar te maken en zelf kan ik zonder enige moeite binnen een kwartier een lekkerder spaghettigerecht op tafel zetten.

De sfeer en bediening in het restaurant waren goed.

woensdag 9 november 2016

Richard Avedon: Performance

Richard Avedon: Performance (Verenigde Staten, 2008): 299 blz: Uitgeverij Abrams

Performance"Performance" is een prachtig fotoboek met vooral zwart-witfoto's van de Amerikaanse portretfotograaf Richard Avedon. In dit boek foto's van uitvoerende artiesten: toneelspelers, filmsterren en musici.

Avedon hield erg van toneel, soms ging hij meer dan 20 keer naar dezelfde voorstelling om uiteindelijk de spelers vast te leggen op zijn foto's.

De foto's in dit boek zijn gemaakt tussen 1946 en zijn dood in 2004.

Een enorme stoet van bekendheden trekt voorbij: Björk, Rudolf Nureyev, Brigitte Bardot, Audrey Hepburn, Humprey Bogart, Groucho Marx, Marilyn Monroe, Igor Stravinsky, Orson Welles, Anna Magnani, Monthy Python, Vladimir Horowitz, Buster Keaton, Jacques Tati, Sharon Stone, Prince, The Everly Brothers, Liza Minelli, Mitsuko Uchida, Leonard Bernstein, Ella Fitzgerald, Simon and Garfunkel, The Beatles, Cindy Lauper en als laatste Charlie Chaplin.

De foto's in het boek zijn zeer mooi afgedrukt en een lust voor het oog.

  

maandag 7 november 2016

Henryk Sienkiewicz: Quo Vadis?

Henryk Sienkiewicz: Quo Vadis? (Polen, 1894): 398 blz: Door Theo Kars uit het Frans bewerkte vertaling (1986) gebaseerd op de vertaling van H. Pyttersen (1899): Uitgeverij Loeb

Quo vadisTheo Kars was vol lof over "Quo vadis?", het boek van de Poolse nobelprijswinnaar Henryk Sienkiewicz waarin die een compleet andere wereld schetste van Romeinse decadentie ten tijde van keizer Nero en de opkomst van het Christendom.

Omdat ik een fan ben van zowel het werk van Theo Kars (De memoires van een slecht mens, Praktisch verstand) als van zijn vertalingen (de memoires van Giacomo Casanova, Handorakel of de kunst van de voorzichtigheid van Baltasar Gracian) besloot ik om dit werk te lezen.

 Ik was blij verrast dat dit boek ook door Theo Kars is vertaald.

Hoofdpersonen van het boek zijn enerzijds de filosofisch ingestelde Petronius en anderzijds zijn neef Vinicius en Lygia, de vrouw waarop Vinicius verliefd is. Petronius is een man van de wereld die van uitslapen, mooie kunst, mooie vrouwen en lekker eten houdt. Lygia. Vinicius is verliefd, maar er is een probleem, hij is een ruwe onbehouwen Romein, terwijl Lygia een Christen is, aanhager van een religie, die in die tijd net in opkomst begint te komen.

Het boek wisselt de liefdesavonturen van Vinicius en Lygia af met de filosofische overpeinzingen van Petronius. Dit alles speelt zich af onder het bewind van keizer Nero, die zich meer bezig houdt met het componeren van gedichten en die voor te dragen dan met staatszaken. Dat belet hem evenwel niet om opdracht te geven de Christenen te vervolgen die in de arena terechtkomen om te vechten tegen wilde dieren of overgoten met pek als fakkels worden aangestoken.

Het historisch aspect van het boek komt goed uit de verf, terwijl het liefdesverhaal wat clichématig is. Hoewel ik de eerste 50 bladzijden van het boek moeizaam las, ben ik toch blij dat ik het uitgelezen heb, al is het maar om iets meer van de Romeinse leefwereld te weten te komen.

   

zaterdag 5 november 2016

Dvd: Brassed off

Brassed off (Groot Brittannië, 1996): 103 minuten: Regisseur Mark Herman

Brassed Off PosterIn Grimley hebben ze een mijn en een brassband. Alle leden van de brassband werken bij de mijn.

In Engeland heerst echter een economische crisis en de mijn dreigt te worden gesloten. De dirigent van de brassband: Danny legt er zijn ziel en zaligheid in en hoopt met de band voor het eerst in hun bestaan de landelijke finale in de Royal Albert Hall in Londen te bereiken. De bandleden hebben echter andere dingen aan hun hoofd.

 Op een dag komt Gloria informeren of ze mee kan oefenen met haar bugel. Na enig gemor wordt ze toegelaten en dan blijkt dat ze heel behoorlijk kan spelen.

"Brassed off" is een heerlijke licht romantische feelgoodmovie met uiteraard veel aandacht voor muziek en ook voor de omstandigheden waarin de mijnwerkers en hun families moeten leven. Hartverwarmend!

  

vrijdag 4 november 2016

Roald Dahl: De schat van Mildenhall

Roald Dahl: De schat van Mildenhall: Illustraties Ralph Steadman (Groot Brittannië, 1977): 79 blz: Vertaald door Huberte Vriesendorp (2000): Oorspronkelijk uitgever Jonathan Cape

De Schat Van MildenhallRoald Dahl is vooral bekend als schrijver van kinderboeken (denk aan boeken als Sjakie en de chocoladefabriek, De fantastische meneer Vos, De Grote Viriendelijke Reus, De Heksen en Matilda) en korte verhalen.

Minder bekend is "De schat van Mildenhall", een verhaal over de vondst van een schat van Romeins zilverwerk. Als we "Boy" en "Going solo" beschouwen met een korreltje zout, dan is dit het enige non-fictiewerk van Roald Dahl.

Op een winterse dag in 1942 ging Gordon Butcher op zijn fiets naar een nabijgelegen landgoed, waar hij zijn tractor had staan om daar het land diep te ploegen voor de teelt van suikerbieten. Omstreeks drie uur s'middags stootte Butcher met zijn tractor op iets van metaal. Hij wist niet wat hij ermee aanmoest en riep de hulp van zijn collega meneer Ford in.

Ford wist in tegenstelling tot Butcher dat er in de omgeving van Mildenhall regelmatig iets gevonden werd en dat deze vondst veel, zo niet zeer veel waard moest zijn. Ze groeven samen 34 verschillende voorwerpen op. Ford zei uiteindelijk: "Dat is alles wel, denk ik." "Nou, Gordon," zei Ford, met de zak en de schaal in zijn handen. "Jij wilt vast niks van deze oude spullen.""Misschien houd ik het wel voor gezien vandaag," zei Ford achteloos. "Roestige ouwe troep."

Gordon ging naar huis en vergat de hele schat. Maar Ford kocht poetsmiddel en besteedde een paar jaar aan het schoonmaken van de schat die hij in zijn huis verborgen hield. Het lukte hem om een paar jaar de schat in zijn bezit te houden, maar hij liep uiteindelijk natuurlijk tegen de lamp.

Uiteindelijk hielden Ford en Gordon Butcher allebei zo'n 10.000 gulden over aan de vondst. Butcher was hier zeer blij mee en Ford, ja wie zal het zeggen?

"De schat van Mildenhall" is een korte tekst, ongeveer 33 blz als je de pagina's met tekeningen niet meetelt. De tekeningen van Ralph Steadman zijn prachtig om naar te kijken.

Dit stukje heb ik geschreven voor het blog van Conniesboekies.